Babalong - Greatest Hits

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Tiny Room Records

Soms tref je het bijzonder goed met muziek voor op vakantie. Op de highway naar onze vakantiebestemming De Weerribben begeleidde Greatest Hits van Babalong ons in de auto. De muziek lokte bij de medereizigers verraste reacties uit. De negen nummers van dit debuutalbum Greatest Hits, een titel met een knipoog, zorgden verder voor een relaxte sfeer en opgeruimde bovenkamers.

Bas Kooman - Dans Dwaas

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Bas Koomen Media

Bas Kooman maakt luisterliedjes, liedjes waarbij het vooral om de inhoud draait. Hij begeeft zich tekstueel tussen artiesten als Boudewijn de Groot en Herman van Veen; zijn muziek gedijt hierbij eerder in het theater dan op een poppodium. De liedjes zijn nu eens poëtisch en dan weer pamfletterig, want Bas Kooman heeft een zekere kijk op het mensdom en wil ons daarvan op zijn minst deelgenoot maken. De teksten zijn goed geformuleerd en worden goed verstaanbaar gezongen, twee voorwaarden om in een gemakkelijke stoel met een goed glas wat-dan-ook de liedjes te ondergaan. Daar zit verder weinig rock-n-roll bij.

Björn van der Doelen - De cowboy, de outlaw, de sheriff en de hoer

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Val allemaal maar kapot ik doe het zelf wel-RECORDS

Een lekker klinkend Brabants americana-album is De cowboy, de outlaw, de sheriff en de hoer van Björn van der Doelen en de Huursoldaten. Zoals de titel en de fraai getekende hoes al doen vermoeden, is het een ruig album. Maar ruig vooral qua tekst, want Van der Doelen neemt geen blad voor de mond en is snoeihard voor anderen, maar ook voor zichzelf. Hij zingt - of praatzingt - met een Brabantse accent liedjes over persoonlijke sores en doet dat met het venijn van een ruwe bolster met blanke pit. Want die blanke pit is zeker ook te horen op deze plaat, bijvoorbeeld in het inlevend gezongen Rust. En venijn is misschien niet eens het goede woord, want er is geen sprake van boosaardigheid. De liedjes zijn eerder recht voor zijn raap, als de strakke pass van een spelverdeler op de flanken.

Imelda May - Life. Love. Flesh. Blood

Hier had de coverafbeelding moeten staan
DECCA Records

Life. Love. Flesh. Blood van de Ierse Imelda May is een bijzonder goed album geworden. Toch zullen haar volgers bij een eerste kennismaking de wenkbrauwen optrekken, want de muziek voldoet zeker niet aan het verwachtingspatroon dat in een decennium is ontstaan. Imelda May heeft namelijk het voor haar vertrouwde pad van de rockabilly verlaten en is een andere weg ingeslagen. Dat geldt ook voor haar persoonlijk leven en beide kun je niet los zien van elkaar. Haar toekomst is ongewis en gelukkig heeft ze een aantal mensen in haar omgeving die ervoor waken dat ze muzikaal niet van de weg raakt. Mensen zoals Bono, die een korte periode als haar mentor heeft gefungeerd. Hij heeft er ook voor gezorgd dat T Bone Burnett als producer bij het album werd betrokken.

Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Continental Record Services

Een bijzonder sympathiek album is Ghost on the Car Radio van Slaid Cleaves. De twaalf liedjes op zijn nieuwste werk schetsen een sfeer van een Amerikaanse samenleving, zonder in politieke statements te vervallen. Ze bevatten observaties over een stilletjes veranderende leefomgeving, waarvan auto’s een prominent onderdeel zijn. Highways en auto’s spelen vaak een rol in Amerikaanse songs. En ja, die Amerikaanse auto’s zijn inderdaad bloedmooi. Amerikanen weten er met liefde over te schrijven, met Fred Eaglesmith als grote voorganger. Slaid Cleaves kan er zeker ook gedreven over schrijven, zijn vader bestierde immers een garage.

The World of Dust - Golden Moon

Hier had de coverafbeelding moeten staan
Tiny Room Records

Wie van gelikte muziek houdt, moet maar niet verder lezen. Want Golden Moon van The World of Dust is daar het tegenovergestelde van. De muziek van deze Utrechtse ‘band’ is op de plaat gezet zonder de ambitie een vlekkeloos geluid te bereiken. Nee, eerder doet de sound denken aan de tijd dat wij op onze transistorradiootjes luisterden naar het piratenschip Veronica, toen het huidige 3FM met een kristalhelder geluid de Veronica-luisteraars probeerde in te palmen. Maar er bestond ook nog iets als de charme van krakend geluid. Altijd overigens want ook nu stappen steeds meer mensen over van digitale naar analoge muziek op vinyl.

Slapout - EP of the Year

Cover van Slapout

In Lubbock, Texas, staat het Buddy Holly Center. Het is er gesitueerd in een voormalig depot van de spoorwegen. Naast de Buddy Holly collectie biedt het ook onderdak aan andere collecties en galeries, waaronder een Texas Musician Hall of Fame. Tevens is het een plek waar wel eens wordt opgetreden, zoals Paul McCartney dat deed in 2014. Het weemoedige lied Buddy Holly Center, over het verlies van de muziek, herinnert eraan hoe snel the best of times will pass. Het staat op het mini-album EP of the Year van Slapout, 'the band with more plans than time', een gezelschap uit Oklahoma.

2016, de jaarlijst

Het kostte deze keer nog meer moeite dan vorig jaar. Bovendien waren de spelregels gewijzigd. Maar uiteindelijk leverden drie redacteuren hun top10 in. Daaruit kwam dé jaarlijst van Ingeplugd voort. Dat is een top12 geworden, want daaronder is het kruimelwerk wat punten betreft.
Vorig jaar bestond de top3 uit drie individuen, allen uit de VS zelfs. Deze keer zijn het drie collectieven die bovenaan staan, met als winnaar het Nederlandse Phil Bee's Freedom! Een prachtig studio-album en een schitterend live-optreden in Café De Noot stelden het goud veilig.

Inhoud syndiceren