Phil Bee's Freedom live in Café De Noot, Hoogland 26 november 2016


Foto's: Arthur Winailan

Phil Bee’s Freedom en Café De Noot samen, dat is als een perfect huwelijk! De band speelde er in 2014 hun eerste optreden en dat concert werd min of meer toevallig op tape vastgelegd. Het resulteerde in Caught Live (2014), hun eerste album. Nu, een studioalbum verder, het geweldig goed ontvangen Memphis Moon, staan ze wederom op de vloer van Café De Noot. Het voelt als thuiskomen, zegt zanger Phil Bee. Het heeft er alle schijn van, want de band is goed in vorm en speelt een prachtige avond lang met zichtbaar plezier een set aan bluesmuziek waar niets op af te dingen valt.

La Porte Sunday Afternoon Bluesjam in Meppel, 27 november 2016


Foto: Arthur Winailan

Zondagmiddag 27 november 2016. Het is koud buiten, ondanks het zonnetje. Binnen in Café La Porte is het gelukkig behaaglijk. Daar stromen om kwart over vier de mensen het café binnen om iets unieks te beleven.
Drie gitaarvirtuozen van Nederlandse bodem: Johnny en Guus Laporte (Barrelhouse) samen met Erwin Java (King Of The World, Cuby + Blizzards) versterkt met Johan Weghorst op basgitaar, Djai Mac Wolthof op drums, Peter Bloem (Barfly) op bluesharp en zang en zangeres Corine Mout traden gisteren voor het eerst samen op.

The Grand East - Movano Camerata


Goomah Music

Als er door de boxen een snerpende, scheurende en schurende mondharmonica à la Supertramps School (dat al een kloon is van Ennio Morricones Once Upon a Tiime in the West) klinkt en dat gepaard gaat met een onverklaarbaar geruststellend gevoel dat het allemaal wel goed komt met de rest van het debuutalbum Movano Camerato van The Grand East dan weet je dat je beet hebt. Dat gevoel blijkt helemaal te kloppen. Deze band komt uit Diepenheim en dat ligt in Overijssel, ver weg van the madding crowd en dat is maar goed ook, want dan laat je je niet zo snel gek maken door trendsettende malloten of almaar opkomende hypes. The Grand East maakt muziek, wars van modegrillen, dat stevig verankerd is in de Amerikaanse rock.

John Calvin Abney - Far Cries And Close Calls


Horton Records / Continental Record Services

Sommige goede albums dreigen ongemerkt te passeren. Far Cries and Close Calls van John Calvin Abney is er zo een. Het album kwam mij een paar maanden geleden onder ogen. In die tijd heb ik er een paar keer met genoegen naar geluisterd zonder erover te reppen. Nu het album ook door enkele radioprogramma’s is opgepikt, wordt het toch eens tijd om er een paar woorden aan te wijden. Want dit album verdient aandacht.

Red Hot Chili Peppers live in Amsterdam, Ziggo Dome 9 november 2016

Tweets by
Henrik RHCP

@Henrik_RHCP

on my way to @ZiggoDome Amsterdam #2
my
Red Hot Chili Peppers concert
#115
excited!

Mark Lotterman - Holland

Het album Holland begint met synthesizergeluiden die in de verste verte niet aan harmonische klanken doen denken. Dat het liedje zich toch nog positief ontwikkelt met een lekker pakkend melodietje is een eerste tegenstrijdigheid en tegelijk een klein wonder. De tuba pompt levendig alle leed weg, het lied heet dan ook Happy en het heeft een blazerssectie die aan de muziek van Randy Newman doet denken. Randy Newman, dat is toch die kampioen van de zwarte humor? Inderdaad; en net als bij Randy Newman kunnen we Mark Lotterman geen ironische en cynische trekjes ontzeggen. De titel van de eerste song dekt namelijk helemaal niet de lading. Happy? Ja, maar dan op de manier van die zure opa’s op het balkon bij de Muppets Show. Mark Lottermans muziek is schizofreen; de veelal sombere teksten worden gedragen door mooie muziek. Maar beide zijn van een hoog niveau.

Matt Harlan & Rachel Jones live bij Acoustic Alley, Den Haag 14 oktober 2016

Dat aan Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur 2016 wordt toegekend is tevens een erkenning voor de kwaliteit van songtekstschrijvers in het algemeen. Want op het gebied van de popmuziek zijn er wel meer met een groot schrijftalent. De naam van Gretchen Peters schiet me nu te binnen. Maar ook een songwriter als Matt Harlan maakt liedjes die tot de top behoren. Het zal niet verbazen dat Matt Harlan Dylan noemt als een van zijn invloeden. Beiden zijn songschrijvers die een verhaal vertellen, dus een stap verder zetten dan het beschrijven van hun eigen leed. Stuk voor stuk zijn het woordenschilders en klankmeesters.

Inhoud syndiceren