Robert Randolph & The Family Band in Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer 25 juni 2013

Robert Randolph staand achter zijn pedal steel guitar
foto's: Arthur Winailan

Robert Randolph leerde pedal steel spelen in de kerk. In de ban van het virtuoze gitaarspel van Stevie Ray Vaughan werd Robert langzaamaan uit de kerk getrokken de popmuziek in, waarin hij snel naam maakte. Op het North Sea Jazz festival was hij twee keer een van de hoogtepunten. Toch is hij in Nederland nauwelijks bekend.

Randolp is een pedal steel-gitarist die altijd ‘los’ gaat op zijn instrument en volledige participatie van het publiek verwacht. Alleen dan kan er iets moois ontstaan en schopt hij zijn stoel naar achteren om zelf mee te dansen. Zitten, staan, zijn instrument naar voor en achter kantelen, het hoort allemaal bij zijn manier van spelen. Een weggeslagen microfoon ontwijkt hij even door te bukken als het apparaat bezig is een rondje te draaien en met een enthousiast vingertje gunt hij zijn medespelers een solerende rol.

Maar als het vuur op het podium niet overslaat op het publiek, dan speel je alleen nog maar voor jezelf. Daarom werd dit optreden in Zoetermeer niet het succes dat het zou moeten worden. De band wilde wel, maar het publiek liet het afweten. Niet alleen in getal, want de zaal was nog niet eens voor de helft gevuld, maar ook in beleving. Dit was Zoetermeer, de oudste slaapstad van ons land.

Robert Randolph kwam op met een hartverwarmende glimlach en knikte naar het publiek alsof hij bekenden zag. Toen hij begon te spelen vroeg je je eerst nog af of hij bezig was met zijn warming-up. Maar zodra de bas (Danyel Morgan) en drums (Marcus Randolph) erbij kwamen wist je dat het was begonnen. Die bas en drums worden bespeeld door twee neven, Lenesha Randolph, de zangeres, is zijn zus. De neven zorgen voor een stevige basis waarop Robert flink zijn gang kan gaan om funk, soul of rock te laten klinken.

Robert Randolph zittend zijn pedal steel guitar

Het leek allemaal goed in elkaar te zitten, maar zo klonk het niet. Het geluid was niet goed afgesteld, de balans was ver zoek. Vooraan het podium hoorde je de zang nauwelijks en de gitarist en keyboardspeler zag je alleen maar spelen. Wat verder van het podium af hoorde je wel de zang beter, maar het was weer de rechterpodiumflank die achterbleef in hoorbaarheid. Andersom is dan nog beter: dat je de muziek wél hoort, maar niet kan zien door een waanzinnig enthousiast publiek dat je het uitzicht belemmert.

Robert Randolph met 4 vrouwen op het podium

Vanavond spelen ze in het MC Theater in Amsterdam. Dat biedt waarschijnlijk meer perspectief op een geweldige muziekavond.
Het bezoek aan Nederland is in een ander opzicht in elk geval geslaagd te noemen. Daar zorgt onze ‘coffee’ voor, vertelt hij met een knipoog.