Israel Nash Gripka in het Paard van Troje, Den Haag 25 oktober 2013

Niks roots, gewoon rock!

foto's: Arthur Winailan

Van de vijf mannen die het podium bestijgen, pakken er vier een gitaar op en beginnen zonder omhaal van woorden met spelen. Israel Nash Gripka, de leider van het kwintet, ziet er uit als een monument: een forse man met een lange baard en voeten gehuld in schoeisel van slangen- krokodillen- of buffelleer (hoe dan ook, geweldige schoenen!) Ook zijn stem is volumineus en de manier waarop hij zijn akkoorden aanslaat vastberaden. Geen woord wordt er te veel gezegd, geen noot wordt er gedempt. Het rockt vanaf het begin en het rockt behoorlijk luid! De volgende dag suizen mijn oren nog na.

Tijdens het voorprogramma, dat verzorgd werd door Branson Thorpe Anderson (beslist niet onverdienstelijk!), werd het probleem al zichtbaar: het geluid klonk licht overstuurd, vooral bij de vocale uithalen. Dit was eigenlijk de enige smet op de avond, hoewel Israel Nash Gripka verder verzuimde om zijn bandleden voor te stellen. Ik ga er maar van uit dat het dezelfde samenstelling is als op het nieuwe album waarop een belangrijke rol is weggelegd voor de pedal steel van Eric Swanson.

Deze avond speelde Israel Nash Gripka zijn onlangs verschenen album Israel Nash's Rain Plans integraal. Dat was beslist geen verkeerde keuze, want het album klinkt zowel qua sound als thematiek samenhangend. Eric Swanson is daar voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor. De alom aanwezige vloeiende metaalklanken van zijn instrument zorgen voortdurend voor de afwerking van de liedjes. Op deze avond bleek overigens dat ik de rol van de pedal steel eerder iets te hoog had ingeschat. Want de sologitarist bleek verantwoordeljk te zijn voor een deel van het geluid dat ik toedacht aan de pedal steel, zoas bijvoorbeeld de fingerpicking klanken op Rexaminarum. Bovendien speelde Eric Swanson ook op een 'gewone' elektrische gitaar, nagenoeg met behoud van het golvende steelgeluid.

De 'sound' van het album werd perfect bereikt, een werkelijk waar aangenaam geluid dat het een genot maakt om het album te beluisteren en voortdurend vraagt om herbeluistering. Israel Nash speelt zelf ritmegitaar op zijn Gretsch, waarbij hij steevast aan beide kanten wordt ondersteund door sologitaar en pedal steel. De drummer zorgt voor een stevige ondersteuning. Het hoogtepunt van het concert is het lied Rain Plans dat zich ontwikkelt naar een climax waarbij de drummer, nog meer dan op het album, helemaal losgaat op zijn trommels.

In een interview met de Volkskrant doet Israel Nash een beetje verontwaardigd over het feit dat zijn muziek altijd gerangschikt wordt onder roots en americana. 'Wij doen aan rock and roll', zegt hij. Dat klopt en het is rock van hoge kwaliteit!