Bart van der Lee en Marten de Paepe in het Paardcafé (14-11-2013)

Meestal is het de muziek die te hard is...

Optreden in een café blijkt toch iets anders te zijn dan een instore-optreden of een - desnoods gratis - concert in een klein zaaltje. Als het maar om een ruimte gaat waarin aandacht is voor de muziek. Dat was deze avond in het Haagse Paardcafé maar beperkt het geval. Dat ondervonden zowel Bart van der Lee als Marten de Paepe. De laatste bedankte nog op ironische het 'fantastische publiek'. Maar hij en zijn band hadden in elk geval onderling nog een leuke avond. Lekker met elkaar spelen op een podium, daar gaat het om. Het publiek was er niet al te hinderlijk voor.

Voor Bart van der Lee lag dat iets anders. Hij moest het immers met alleen zijn Gretsch gitaar doen. Ook al is zijn stem volumineus, sommige liedjes zijn gevoelig en lenen zich er niet voor om bij geroezemoes of het geluid van een espressomachine gebracht te worden. Want muisstil was het zeker niet in het zaaltje, waar velen elkaar alleen maar leken te ontmoeten om de laatste aanschaf van deze koopavond te bespreken. Zingen voor zo'n publiek: het leek wel de passie preken in een kippenren.
Noodgedwongen veranderde Bart zijn setlist, want hij zag er geen brood in om zijn gevoelens te uiten voor een gehoor zonder oren. Op deze avond was het onmogelijk om reclame te maken voor zijn onlangs verschenen album Ballads for the Heathens or Dying. Dat is jammer, want het album verdient alle aandacht.

Minder moeilijk had Marten de Paepe het omdat hij zijn band bij zich had. Met zo'n gezelschap overstem je in elk geval het gekakel van het publiek. Ook Marten had met Wait Another Year een nieuwe album te presenteren. Met zijn grote band - bestaande uit onder anderen twee blazers - gaf hij een puik optreden. De band zelf had er ogenschijnlijk veel plezier in. Als sommige leden stiekem vanachter hun instrument de liedjes meezingen geeft dat al aan dat de stemming er in zit. Ook is het een teken dat de liedjes goed in elkaar zitten. Ze zijn rijk van melodie en met die blazers erbij krijg je zo'n heerlijke zwoele muzieklaag zoals we dat ook van Calexico kennen. Samen met zijn band lukte het Marten in elk geval wel goede reclame te maken voor zijn nieuwe album. Als je maar wilde luisteren.