Gretchen Peters in Transvaria, Den Haag 28 maart 2012

Een zangeres die ik tot voor kort niet kende. Een vriend prees haar album met Tom Russell One To The Heart, One To The Head aan,

een album dat mij direct aansprak. Gretchen bleek al zo'n twintig jaar muziek te maken. Aanvankelijk vooral als songwriter. Trisha Yearwood, Martina McBride, Patty Loveless, Bonnie Raitt, Bryan Adams, Faith Hill en niet te vergeten de dit jaar overleden Etta James namen werk van haar op. Niet lang daarna verscheen een solo-album Hello Cruel World. Mooi, maar ook ernstig, somber, melancholisch. Motto: Door willen gaan met je leven, ondanks tegenslagen, door het vinden van kracht, geluk en groei. In een sfeer van berusting, zonder verbittering. Een motto dat sterk beïnvloed is door een jaar van veel ups en downs, waaronder haar scheiding en de zelfmoord van een goede vriendin.

In maart was zij in Nederland voor een korte tournee, waaronder een optreden in het kleine en gezellige zaaltje Transvaria, in de Haagse Transvaal. Gretchen werd bijgestaan door haar nieuwe echtgenoot Barry Walsh op piano, accordeon, glockenspiel en zang en Christine Bougie, een Canadese sessiemuzikante, op snare drum en pedal steel. Voor de pauze speelde ze haar volledige laatste album Hello Cruel World. Barry en Chrsitine weten de songs fraaie accenten mee te geven, waardoor sommige tracks aangenamer klinken dan op het album.Het eerste nummer, het titelnummer, geeft de stijl van het concert (en het album) treffend weer in de woorden: Haven't Done It Is As Well As I Thought I Would, I'm Not Dead But I'm Damaged Goods. I'm A Very Lucky Girl.(...) Hello Cruel World'. Volgens Gretchen, in een korte toelichting, raken veel mensen depressief van haar muziek, de anderen komen naar haar concerten. Hoogtepunten zijn de songs Saint Francis dat zij samen met Tom Russell schreef en The Matador, waarop Barry een prachtige accordeonsolo speelt. Ook Dark Angel en Five Minutes zijn schitterend. De overige nummers ontkomen echter niet, ondanks de fraaie teksten, aan een zekere monotonie. De pauze wordt daardoor toch als een zekere verademing beschouwd. Na de pauze wordt een gevarieerder repertoire, afkomstig van haar overige albums, gespeeld, waaronder de Tom Russell cover Guadelupe, Dylans Billy 4 en het prachtige The Secret of Life, een eigen nummer dat Faith Hill coverde en er een Top 5 Country Hit mee had. Ook Barry mocht een solonummer doen Paradiso, het titelnummer van zijn tweede soloalbum, opgedragen aan een concert in Paradiso, Amsterdam, hetgeen niet weggelegd was voor Christine, ondanks het feit dat er wel een cd van haar aangeboden werd. Als Encores volgden nog Wild Horses van de Stones en Snowin' on Raton van Townes Van Zandt.

Een mooi concert, maar ook wel een beetje saai, of geldt dat misschien toch wel voor alle Americana?

gretchenpeters.com, barrywalshmusic.com en christinebougie.com