Geppetto and the Whales - Heads of Woe

Album van de week


PLG
Eind februari sloop Heads of Woe door mijn oren en sindsdien is het onder mijn hersenpan blijven hangen als een KGB-spion die hardnekkig bij een straatlantaarn mijn raam in de gaten houdt. De muziek speelde zich uit zichzelf af en altijd klonk ze aangenaam en relaxt. De diepgang van de teksten ontging mij, want ik was toch weer te veel bezig met andere dingetjes. Behalve dan dat de naam Esther telkens weerklonk.
Maar later, toen ik er toch maar eens voor ben gaan zitten, werd ik helemaal bij de lurven gevat. Het is ook zulke mooie muziek! Luister hoe de banjo klinkt in The Great Lament, zo lief heb ik zo'n instrument niet eerder horen klinken. En dan is het op dit nummer nog onopvallend ingebed in een veelvoud aan gitaren.
Dat geldt overigens voor het ganse album, dat de gitaren vanuit alle hoeken op je af lijken te komen. In de verste verte doet de muziek een beetje denken aan Mister and Missippi, met die vrije rol voor de gitaar. Maar dan zonder zangeres natuurlijk en in plaats van haar een veelvoud aan harmoniërende mannenstemmen.
De muziek van Geppetto and the Whales is lekker eigenwijs, met mooie zang en welluidende snaarinstrumenten. Uit België dus.
Verbeeld je bij deze muziek geen Vlaamse frieten, maar eerder subtiel gedoceerde pralines. Of nog beter: een geuze van Boon!

YouTube: Cocklane Ghosts