Joseph Parsons live bij Acoustic Alley, Den Haag 14 maart 2014


Foto's: Arthur Winailan

Acoustic Alley werd in 2003 in het leven geroepen om singer-songwriters en americana-artiesten een podium te kunnen bieden in Den Haag. Het kleine Theater in de Steeg is makkelijk bereikbaar en vooral heel erg knus. In tien jaar tijd heeft een vracht aan relatief onbekende maar hoe dan ook in alle gevallen uitstekende artiesten hun opwachting gemaakt in dit theater. Vrijdag 14 maart was de beurt aan Joseph Parsons .

Joseph Parsons' Empire Bridges is in januari uitgekomen. Het is zijn negende album alweer, maar toch is de tegenwoordig vanuit Duitsland opererende Amerikaanse muzikant nog altijd voor velen een grote onbekende. Jammer, want Joseph Parsons maakt muziek die voor een groot publiek toegankelijk is en waarvan velen kunnen genieten.

Bij wijze van voorprogramma mocht zijn begeleider Ross Bellenoit excelleren. Bellenoit is een begenadigd gitarist die vrijdag zijn visitekaartje achterliet met betoverend gitaarspel.

Na deze introductie startte Joseph Parsons met True. Het liedje kent een rustig begin maar vergis je niet, want na een tijd brandt de band er lekker op los. Onder begeleiding van zijn uitstekende bandleden Sven Hansen op drums & percussie, bassist Freddi Lubitz en de al eerder genoemde Bellenoit werden voor de pauze nummers gespeeld van de albums Empire Bridges (Dig That Well, Live like The King), Hope For Centuries (Harbinger, Color Of Love, Sing Sing Sing, Roman & Michael), Heavens above (Dume Room) en Fearless, een nummer van de groep US RAILS waarvan Joseph Parsons ook deel uitmaakt. In Roman & Michael gaat Parsons met een aangrijpend waar gebeurd verhaal terug naar de beginjaren van aids. Een indrukwekkende uitvoering!

Dat zijn drie begeleiders over grote klasse beschikken was duidelijk te horen tijdens hun jazzy soli. Een bijna vijf minuten durende bassolo van Freddi Lubitz in combinatie met de drumsolo van Sven Hansen en later de solo van Ross Bellenoit op gitaar was werkelijk subliem.

Na de pauze opende Joseph Parsons met Sun Gonna Shine van het album The Fleury Sessions . Hierna was het publiek aan de beurt om een verzoeknummer aan te vragen. Het werd Minefields , een prachtig melancholisch lied, mijn favoriete lied van deze mooie muziekavond.

Het is zijn warme stem die de kracht van de muziek bepaalt. Hij beschikt bovendien over het vermogen het publiek vast te grijpen en in te pakken met over het algemeen zich langzaam voortslepende songs die indringende verhalen vertellen zoals op de Runway, Seek The Truth, Float en Hide Away . Ook bij up tempo nummers zoals Another Way Around, King of Baltimore (prachtige gitaar van Ross!), Skipping Stone, Leave this Town en bluessy klinkende Shine weet hij het publiek te boeien. Hij sloot dit concert af met twee toegiften: Shower The People (een prachtige cover van James Taylor) en No Disguise .

Zijn tour is nog lang niet voorbij en mocht je ooit eens de kans krijgen om ze live te zien: ZEKER doen!

www.josephparsons.com
www.acousticalley.nl/wp