Wolf in Loveland - We Set Out In The Naked Dawn

Album van de week


Elevate Records

Met de intro van opener The Best Part geeft Wolf in Loveland meteen het visitekaartje af: heldere klanken van drie gitaren bepalen in grote mate het geluid van de groep en dan kun je Wolf in Loveland nog niet eens een gitaargroep noemen. Want de instrumenten dringen zich helemaal niet op, hoewel ze af en toe wel lekker richting 'vet' gaan. Die gitaren maken gewoon democratisch deel uit van het geheel en vormen dus met 60% een meerderheid in het geluid! Voor de duidelijkheid: de groep rond Jan Minnaard bestaat met vijf instrumentalisten en de achtergrondzangeressen Janine van Osta en Merel Moelker uit zeven personen. Dat aantal gaat een beetje richting Wooden Saints, ook de speelse sound trouwens. En dat je af en toe denkt Tessa Douwstra te horen zingen is natuurlijk zinsbegoocheling. Maar ook doet het geluid een beetje denken aan de anarchie van CCC Inc.

Wolf in Loveland is vooral zang en gitaar. Met heel mooie, soms melancholische, samenzang hoewel die op dit tweede album hier en daar aarzelend overkomt. Een kwestie van productie denk ik. Live zal het allemaal heel goed uit de verf komen en ik ben daar dan ook heel benieuwd naar.

De twaalf liedjes zijn van constant niveau zonder uitschieters, maar afsluiter Year of the Wolf begint toch wel hardnekkige vastklamptrekjes te vertonen. Dat komt natuurlijk door die slepende drums en dat beklijvende gitaarloopje. Doe je er wat harmonieën bij en er ontstaat een hymne. Heel mooi is ook het liedje ervoor. County Fair klinkt als gospel door al die mooie stemmen en dat de Here roepende pedalsteelgeluid.

Maar er staat wel meer fraais op, zoals Sacrifice waarop Jan Minnaard als Neil Young in zijn jonge jaren klinkt. Wat te denken van die ingehouden gitaarsolo op Bald Eagle? We Set out in the Naked Dawn is het 'moeilijke' tweede album. Die test hebben ze met overtuiging afgelegd.

Luister naar de single The Devil Has No Home.