JP den Tex en Ad Vanderveen - Theater in de Steeg, Den Haag 4 april 2014


Foto's: Arthur Winailan

Hoe vaak krijg je de kans om op één avond twee giganten op het gebied van Nederlandse americana samen te zien optreden? Nou, echt niet zo vaak! Maar deze vrijdag gebeurde dan toch wat je voor onmogelijk hield. Op weer zo'n kwaliteitsavond in de reeks concerten van Acoustic Alley traden Ad Vanderveen en JP den Tex eerst elk afzonderlijk en daarna gezamenlijk op. Hun kwaliteiten als singer/songwriter staan buiten kijf. Zowel Ad als JP zijn begenadigde singer/songwriters die op het gebied van americana en folk met de besten der aarde vergeleken kunnen worden.

JP had de eer het concert te openen. Gewapend met een akoestisch versterkte gitaar zette hij in met (They Call Me) The Dreamer. Het was een voorbode voor het verdere verloop van de avond. Hij begon te vertellen over zijn moeilijke kinderjaren door de vele verhuizingen die hij meemaakte waardoor hij nooit zijn echte roots kon vinden. Totdat hij die op zijn veertiende in een Amerikaanse auto vond. Op dat moment was dat voor hem het enige van blijvende waarde. De verhalen die hij vertelde zijn misschien fictie, maar het kan ook werkelijk autobiografisch zijn; ik weet het niet. American Tune was zijn tweede nummer van de avond. Hij schreef het in een proces waarin hij gedwongen was in het reine te komen met zijn eigen rusteloosheid en met zijn - zeg maar - Europese variant van The American Dream. JP is een echte verhalenverteller. De relazen worden sappig verteld, grappig gekruid en je wordt daardoor tot tranen geroerd. River of Hope illustreerde de herinneringen aan zijn kinderjaren, The Man The Woman an the Dog ging over zijn beginperiode, toen hij een tiende song nodig had voor zijn eerste platencontract met de groep Tortilla. Hiermee sloot hij zijn set af.

Hierna maakte Ad Vanderveen zijn opwachting. Met Little Did We Know opende hij zijn gig, gevolgd door Bottomless Heart, beide van zijn laatste album Beat The Record. Enorm boeiend was de wijze waarop Ad Vanderveen slechts met zijn akoestisch versterkte gitaar, mondharmonica en stompfoot zijn zelfbespiegelende lyrics steeds weer krachtig weet te presenteren. Een kippenvelmoment kreeg ik tijdens het horen van Believe, een liedje met boodschap dat hij schreef op het eiland Samos:

‘Believe in what you’re seeing,
believe in God above,
holding on to hope
and mostly you believe in love.
Every finest hour must have started
with the power to believe’.

Hierna kwamen aan bod Driftwood, The Abyss, Funny Mirror en als laatste Wonders Of the World (1977) dat hij samen met René Kaaij (piano) speelde. Precies 10 jaar geleden was dit bij Acoustic Alley zijn verzoeknummer en nu speelde René het mee!

Na een korte pauze kwamen Ad en JP terug voor een gezamenlijk optreden. JP nam de opening weer voor zijn rekening met Teenage Town Revisited waarop Ad de gitaarsolopartij voor z'n rekening nam.
De sfeer zat er meteen goed in. Dat JP zich in de loop van de avond naast zijn muzikale kwaliteiten ontpopte als een ware verhalenverteller werd voor mij ook duidelijk. JP is een story teller par excellence.
Hierna was Ad aan de beurt met Days Of The Greats een eerbetoon aan de groten uit de politiek, muziek en filmwereld met speciale aandacht voor Clint Eastwood. Ferry Boat Song Revisited is een nummer van JP en gaat over de periode op Texel toen hij nog in de band Tortilla zat. Ads volgende nummer werd Stray een prachtig ingetogen nummer met mooie gitaarrifjes. Emotional Nomad was weer van JP. Slechts voor de helft gespeeld diende het als introductie voor Live Without Television. Het lied Lost In Lederhosen werd voorafgegaan door een lang verhaal. Ad liet zich inspireren door het voorval dat hij onlangs in voormalig Oost-Duitsland was verdwaald en uiteindelijk terecht kwam in het plaatsje “Lederhose”. Het schijnt echt te bestaan. Het is een funny nummer in de stijl van John Prine. Het concert werd officieus afgesloten met het gezamenlijke Girl From The North Country, een song van Bob Dylan die hij samen met Johnny Cash zong.

Na een geweldig applaus konden ze het niet verkopen om weg te blijven zodat we toch nog een toegift kregen. Ad speelde Time Flies, een verzoeknummer uit het publiek en daarna klonk JP's Heart of Darkness, een nummer dat hij schreef om zijn Russische geliefde terug te winnen. First Feeling, het laatste nummer dat zij speelden, begon met prachtig harmonicaspel a la Neil Young’s Heart Of Gold.

Samenvattend: een relaxt concert waar erg veel gelachen werd, mede dankzij de verhalen van JP Den Tex en goede nummers die de verhalen van beiden goed illustreerden. De twee speelden naadloos samen, zowel met gitaar als zang, hun stemmen klonken als een klok. Het mag soms iets rauwer en minder netjes, maar zoals het deze avond verliep was het al onvergetelijk.