Krista Detor live bij Acoustic Alley, Den Haag 18 april 2014


Foto's: Arthur Winailan

Acoustic Alley is er weer in geslaagd om de bezoekers op een puike muziekavond te trakteren. Deze keer was de hoofdrol weggelegd voor Krista Detor (Indiana, VS). Waar vrijwel elke artiest zijn begeleiders aan het eind van de show voorstelt, deed Krista dat - op humoristische wijze - al aan het begin. Zij begeleidde zichzelf op piano en accordeon en werd bijgestaan door Mike Landauer met zang en een fretloze zessnarige basgitaar, Enrique op cajón (handtrommel) en slagwerk en Uli Kringler op gitaar en zang.

Krista Detor opende met Always Somewhere van haar laatste album Flat Earth Diary (2014), waar op een mooie uitvoering van Buffalo Bill van Mudshow (2006), een ode aan Buffalo Bill en zijn rodeoshow, volgde. Dat ze er deze vrijdag veel zin in heeft kun je zien aan haar pretoogjes tijdens het zingen.

Als ze jarig is verwacht ze van David, haar huidige echtgenoot, een huwelijksring. Ze krijgt echter een geweer. Daarover zingt ze met veel plezier in Red Velvet Box:

'And in the red velvet box, baby, box, baby
Maybe a sweet little ring
Oh if you give me your heart
I will never ever ever need another thing'

Ze beschikt over humor. Aangekomen in Nederland blijkt een handvat van haar accordeon gebroken te zijn. Als zij een winkel bezoekt om een nieuw handvat te kopen raadt de winkelier haar onmiddellijk aan de accordeon - vanwege de slechte staat waarin die verkeert - weg te gooien en een nieuwe te kopen. Waarbij ze fijntjes opmerkt dat het een cadeau was van David, gekocht op eBay voor $45. Deze ontboezeming dient als intro voor Belle of the Ball, een uptempo nummer met een zigeunertwist, naar het klassieke sprookje Assepoester met nu natuurlijk Krista in de hoofdrol.

Hierna kregen we tot aan de pauze vier nummers te horen van Cover Their Eyes (2006): Marlene in a Movie, How Will I Know, Pretty Horses Run en Lay Him Down, een prachtig gospelachtig nummer. Met haar natuurlijke, donkere en warme stem houdt ze de spanning die ze op haar albums oproept hier makkelijk staande.

In de pauze staat zij gewoon cd'tjes te verkopen. Ze heeft daarbij voor iedereen even tijd. Leuk!

Ook na de pauze werd de ene na de andere parel uit haar mouw geschud. Krista schrijft liedjes waarnaar je echt met aandacht moet luisteren. Dat bewijst ze met I'm Still Here, het openingsnummer na de pauze, van haar debuutalbum MudShow. Ze maakt van dit nummer een bijzondere uitvoering door de afwisseling tussen de zanglijnen en de opgeroepen emotie. Op Robert Johnson Has Left Mississippi weet de band zonder grote schokkende aanpassingen haar songs van een extra nuance te voorzien. Dat haar songs weergaves zijn van invloeden, periodes en ervaringen blijkt vooral in Bridges en Hear That. Wanneer er meer power gevraagd wordt, zoals op de nummers Waterline en Breakdown blijven zang en instrument knap in balans.

In 2009 kreeg zij als enige Amerikaanse artiest de eer samen met zeven andere singer-songwriters (Rachael McShane, Mark Erelli, Emily Smith, Karine Polwart, Chris Wood, Jez Lowe en Stu Hanna) mee te doen aan het Darwin Song Project, een muzikaal gelegenheidsproject rond de 200e verjaardag van Charles Darwin. Zij vertelt hoe zij aanvankelijk wanhopig worstelt nummers over Darwin te schrijven en zich een slechte vertegenwoordiger van haar land voelt. Verrassend is het dan dat het zulke sterke nummers, From Miss Emma Brawley en de hemelsmooie en hartverscheurende ballade Clock Of The World, oplevert

Ze eindigde haar show met Flat Earth Diary, een nummer van het gelijknamige album dat dit jaar verscheen. Jammer genoeg kwam daarmee al na een uurtje een einde aan deze mooie gevarieerde set, die door het publiek bijzonder gewaardeerd werd.

Na luid applaus kwam Krista terug voor haar bisnummers Mudshow en als 'hoogtepunt' (voor mij had dat niet gehoeven) van de avond sloot ze af met Ob-La-Di, Ob-La-Da (Lennon-McCartney) dat door het publiek luidkeels werd meegezongen.

Krista Detor en haar band hebben vrijdagavond een uitmuntend optreden gegeven. Het is onbegrijpelijk dat deze zangeres in Den Haag en omstreken geen groter publiek trekt.