Ben Watt - Hendra

Album van de week


Universal Music

Soms kom je, op zoek naar nieuwe muziek, ineens tot het besef dat je met een bijzonder album te maken hebt. Je luisterde er al naar uit nieuwsgierigheid en je bleef ernaar luisteren omdat de muziek beviel. Totdat je in de gaten krijgt dat er wel meer aan de hand is. Zo'n moment van inzicht kreeg ik bij het luisteren naar Hendra, het tweede album van Ben Watt.

Ben Watt is een Engelse liedjesschrijver die vooral bekend is geworden door het duo Everything But The Girl, waarin voornamelijk Tracey Thorn de zangpartijen voor haar rekening nam. Heel terecht overigens, want zij beschikt - nog steeds - over een van de mooiste stemmen uit de hedendaagse popmuziek. Voordat hij successen boekte met Everything But The Girl bracht hij zijn debuutalbum North Marine Drive (1983) uit onder zijn eigen naam.

Hendra is dus 'het moeilijke tweede album'. Misschien komt het door de lange periode tussen deze twee albums, die je wellicht als een periode van rijping kunt zien, dat Hendra zo aangrijpend goed is. Het is een album dat de eventuele twijfel vanaf het begin wegneemt. Terwijl het in muzikaal opzicht heel eenvoudig en zelfs sober in elkaar zit. Het is net de combinatie van die eenvoud en de sterke teksten van Watt die dit album zo bijzonder maken.

De verhalende en persoonlijke liedjes van Ben Watt zijn ongetwijfeld een weergave van 's mans leven. Hij brengt ze op ingetogen - vergis je niet, ook Ben beschikt over een goede stem - en soms berustende toon. Luister bijvoorbeeld naar het naar troost zoekende Matthew Arnold' s Field of het huiveringwekkende The Gun, met een orgel dat ineens uit het niets opduikt om al het onheil nog eens een extra accent te geven. Het maakt nieuwsgierig naar wat er allemaal is gebeurd.

Die sobere muzikale omlijsting is op dit album verbazingwekend doeltreffend. De eerste klanken wijzen er al op: je hoort een synthesizer die klinkt als een stoomboot en die na een paar tellen het gezelschap krijgt van achtereenvolgens de akoestische en elektrische gitaar. Het samenspel tussen keyboards en gitaren gaat een album lang duren. Prachtig hoor, zoals die schorre gitaarklanken van Bernard Butler (ex-Suede) in vrijwel elk liedje komen opduiken om zich te schurken aan de vocalen. David Gilmour versterkt overigens op steel guitar de troepen op The Levels. Maar ook de toetseninstrumenten zijn indrukwekkend in hun komende en gaande bewegingen. Tezamen met de onderkoelde stem van Ben Watts en de in zijn liedjes geschetste tafereeltjes ontstaat er een sfeer van ontspanning, melancholie en berusting.

Hendra is een genot om naar te luisteren. Een jaarlijstjesalbum!