Imelda May - Tribal

Album van de week


Universal Music

Ze heeft stijl, een geweldige stem en in Darral Higham een echtgenoot die meer dan verdienstelijk gitaar speelt. Sinds kort is daar het moederschap bij gekomen. Precies tussen Tribal en het miskende voorlaatste album Mayhem (2010) in werd haar dochtertje Violet geboren. Tribal is minstens zo goed als zijn voorganger. Het getuigt van Imelda's grote klasse dat ze na de bevalling erin slaagt naast een carrière als moeder ook nog gewoon die bekoorlijke Ierse vrouw te zijn die zingt als een sirene en swingt als een vamp. Over pril moedergeluk zingt ze gelukkig niet. Want nog meer liedjes als Little Pixie zouden we niet kunnen trekken. Dit zoete liedje is het enige in zijn soort en wordt op het nippertje gered door de speels dansende klanken van de elektrische gitaar.

Imelday May kennen we vooral van haar krachtige rockende muziek met wortels in de rockabilly. Haar stem heeft pit met af en toe zo'n countrysnik en heel soms een bevallig gilletje. Als ze niet over zoveel stijl zou beschikken zou je zeggen dat ze bij regelmaat haar scheur opentrekt. Maar dat zeg je niet in het geval van Imelda May. Haar stijl en klasse verdienen alle respect.

Het titelnummer Tribal is door de ronkende gitaren en het gebeuk op de trommels een goede binnenkomer. Meteen daarna volgt Wild Woman, een stevig monumentje op dit album. Dat lied rockt, Imelda (met alle respect) schreeuwt het uit en de gitaren vechten hevig met elkaar om een positie in de frontlinie. Daarna volgt een combinatie van uptempo nummers afgewisseld met een enkele slow song. De muziek is weer aanstekelijk, waarbij de heldere, schurende gitaren een belangrijke rol spelen.

Imelda May wordt door vakgenoten alom gelauwerd en in Ierland is haar naam groot. Maar daarbuiten is ze nog een verborgen juweeltje. Kom op mensen, zoek deze schat!