Hans Theessink live bij Acoustic Alley, Den Haag 9 mei 2014


Foto's: Arthur Winailan

Voor degenen die hem nog niet kennen: Hans Theessink is Europa’s bekendste Delta-country-blues artiest. Hij behoort echt tot de wereldtop! Hij trad op en maakte albums met diverse bekende blues- en folkartiesten als John Hammond, Luther Allison, Rory Block, Taj Mahal, Ron Wood, The Dubliners, Clannad, Charles Brown, Terry Evans, Dana Gillespie, Mary Chapin Carpenter en Ry Cooder. Zijn subtiele gitaar- en harmonicaspel en zijn lage, warme baritonstem zijn zijn handelsmerk.

Vrijdag 9 mei 2014 sloot Hans Theesink zijn Nederlandse tournee af bij Acoustic Alley te Den Haag en dit was ook het laatste concert van het voorjaarsseizoen van Acoustic Alley. Na de zomer start een nieuw seizoen, maar in juni is er nog een toegift in de vorm van een try-out concert van Syb van der Ploeg (De Kast), Gé Reinders en Wiebe Kaspers.

Rond half negen begint Hans aan zijn eerste set. Vier gitaren, waaronder een 12-snarige en een dobro, met daarnaast een keur aan mondharmonica's staan klaar om het publiek te overtuigen van zijn muzikale kwaliteiten. Hans opent met Key To The Highway een lied dat in 1940 als eerste op vinyl is gezet door Charlie Segar en een jaar later door Big Bill Broonzy samen met Jazz Gillum. De magische toon is gezet! Big Bill Broonzy was immers zijn eerste contact met de blues. Het tweede nummer - Big Bill’s Guitar - is een ode aan hem. Het is een liedje dat Hans schreef op weg naar de begrafenis van Bruce Kaplan, de baas van Flying Fish - de platenmaatschappij waar hij zijn eerste platencontract tekende. Jaren eerder had Bruce hem daar vol trots Broonzy’s gitaar laten zien. Hij had hem gekregen, omdat Big Bill de rekening niet kon betalen.

Je merkt dat Hans het deze avond in Den Haag ontzettend naar zijn zin heeft. Met veel plezier zit hij op zijn kruk en schudt het ene na het andere liedje - met de daarbij behorende verhalen - uit zijn mouw.
Wishing Well, Wayfaring Stranger en Living With The Blues volgen met daarna de heerlijke bluesballade Mother Earth en het nummer St. James Infirmary. Dat laatste, gebaseerd op een oud Engels volksliedje The Unfortunate Rake, ook wel A Young Man In His Prime, krijgt een verassende wending door de combinatie met Greensleeves, eveneens een oud Engels volksliedje.
Op Blind Willie, opgedragen aan Blind Willie McTell, en Leadbelly's Bourgeois Blues (ook gecoverd door Cooder en Woody Guthrie) weet hij als zanger op briljante wijze zijn stampende voet te combineren met ruw, akoestisch gitaarspel en zo nu en dan een snerpende mondharmonica. Als Hans het publiek uitnodigt om op dit nummer mee te doen wordt het na een kleine aarzeling uit volle borst meegezongen. Zo ook bij het volgende nummer Pay Day. Het gospelachtige nummer Build Myself A Home en het op zeer ingetogen wijze gespeelde Shelter From The Storm - niet hetzelfde nummer als dat van Bob Dylan - komen van Delta Time, een album dat hij samen met Terry Evans maakte - overigens het tweede album al samen - en waarop ook Ry Cooder op een drietal nummers meespeelt. Met Slow Train, dat na aanmoediging van Hans weer wordt meegezongen door het publiek, sluit hij zijn eerste set af.

Storm Warning is het eerste nummer na de pauze. Daarna komen Love Sweet Love, dat hij zingt als eerbetoon aan Charles Brown, een muzikale vriend. Hij had hem ontmoet tijdens een blues cruise en vroeg hem later dit liedje op het album Lifeline mee te spelen. Glory Of Love, ook weer een nummer van Delta Time, volgde. Daarna kwam Prison Blues van zijn album Hard Road Blues, een uitgesproken Delta Blues nummer. Een klein minpuntje was dat het concert zo langzamerhand wel heel erg veranderde in een soort meezingconcert. Bij He Was A Friend Of Mine, populair in de Greenwich Villagefolkscene in de vroege jaren 60 - Eric Von Schmidt, Dave Van Ronk en Bob Dylan gingen Hans hierin voor - werd het publiek wederom gevraagd mee te zingen. Daarna volgde één van de pareltjes van deze avond, Circles van het album Bridges.

Vervolgens speelde Hans een nummer van Tom Waits Down In The Hole (Jedermann Remixed, 2011). Dit album is de soundtrack bij de Oostenrijkse televisiefilm Jedermann Remixed. Deze film, geproduceerd door Hannes Rossacher, is gebaseerd op het Engelse Everyman, dat weer teruggrijpt op Elckerlyc, het Nederlandse verhaal uit de late middeleeuwen. Hans werd gevraagd een soundtrack voor de film te maken.
Daarna was het de beurt aan Walking The Dog van Rufus Thomas met prachtig geraffineerde spel op de dobro. Het concert sloot hij af met Johnny & The Devil, een eigen interpretatie van de verhalen uit de geschiedenis van muzikanten die een pact met de duivel sluiten en hun ziel verkopen in ruil voor betere, bovennatuurlijke muzikale vaardigheden. De bekendste versie is natuurlijk die van Robert Johnson (verfilmd in Crossroads met muziek van Ry Cooder).

Een staande ovatie volgde, waarna Hans besloot om niet echt weg te lopen van het podium en meteen aan zijn toegiften te beginnen. We hoorden nog No Expectations, een Stones nummer van hun album Beggar’s Banquet en Chuck Berry’s Maybelline.

Het was geweldig om te zien hoe hij solo twee uur lang in een uitverkochte zaal het publiek wist in te pakken. Hans, bedankt voor dit concert, we hebben echt genoten!

Frank Bukkems @acousticalley, bedankt voor de geweldige concertreeks tot zover!