Joe Henry- Invisable Hour

Album van de week


Work Song

Je moet het maar aandurven om als man met gitaar een album te vullen met zestig minuten muziek. Zestig minuten, dat betekent niets anders dan de verveling uitdagen met het grote risico dat je album weggezet wordt als weinig boeiend. Maar met Invisable Hour laat Joe Henry toch maar zien dat hij deze strijd niet alleen aandurft maar ook nog als een grootmeester in zijn voordeel beslecht. De elf liedjes vervelen geen moment en klinken zo samenhangend dat je er oneindig lang naar kunt blijven luisteren.

Voor een belangrijk deel komt dat door de sfeer die telkens weer opgebouwd en vastgehouden wordt met het voornamelijk akoestische instrumentarium. De gitaren, de mandolineachtige instrumenten en de weissenborn (Greg Leisz) klateren rustgevend in de oren en blazers zorgen daarbij voor een meditatieve sfeer. Vooral in Sign en Swayed, die behoren tot de hoogtepunten op dit album, horen we zo'n prachtig blazersarrangement dat je meteen de fanfare wilt gaan opzoeken om ze eer te bewijzen. Bij de credits wordt echter alleen (zoon?) Levon Henry genoemd, die blijkbaar alle blaasinstrumenten - van klarinet tot tenorsax - voor zijn rekening neemt. Vakwerk en een verrijking van de toch al op hoog niveau staande begeleiding waarbij het drumwerk van Jay Bellerose ook niet onvermeld mag blijven!

De achtergrondzang vormt een bijna onopvallend bestanddeel van de liedjes. De stemmen klinken zacht tot fluisterend zoals Lisa Hannigan zingt in haar deel van een duet op Lead Me On. Joe Henry's eigen stem klinkt als die van de man met levenservaring: melancholisch en resoluut, als de stem van Leon Russell na een behandeling met bijenhoning.

Invisable Hour behoort tot dat handjevol albums die aan een muziekjaar betekenis geven.