Intergalactic Lovers in het Paard van Troje, Den Haag 5 juni 2014


Foto's: Arthur Winailan

We hadden de groep al in ons hart gesloten nadat we Little Heavy Burdens ontdekten op de luisterpaal van 3voor12. Hun optreden in de kleine - want zo bekend zijn ze hier nog niet - zaal van Het Paard van een Troje was een buitenkansje. Een optreden van een band van allure voor een habbekrats laat je niet liggen, we zijn Hollanders nietwaar?

Intergalactic Lovers komen uit België en zo’n optreden in Nederland heeft in potentie altijd wel een pikant kantje. Rivaliteit he! Burengekonkel. Vlaamse levensgenieters versus arrogante diknekken. Bier tegenover pils. “Wij komen uit België. Mensen die willen vertrekken: doe maar. Maar je gaat wel heel veel missen” zeggen ze, waarna meteen Shewolf wordt ingezet. Inderdaad, dat is een van de pareltjes uit hun repertoire dat twee albums omvat. Nou, deze band gaat de confrontatie zeker niet uit de weg hoor, goed gebekt zoals ze allemaal zijn. Deze avond was de interactie met het publiek dan ook heel plezant. Ze hadden er zin in, maakten tijd voor intermezzo’s. Dat zijn dingen waar je altijd mee moet oppassen, want zoiets kun je bijna nooit goed doen. Vooral niet proberen leuk te zijn, want dan gaan snel de tenen krommen. Maar die gasten, die deden niet leuk, ze waren het! Door gewoon lekker in hun vel te zitten, ontspannen te zijn. Alsof ze de wind mee hebben.

Hun tweede album kwam begin dit jaar uit en werd goed ontvangen. Vlotte muziek, een combinatie van pop, rock en het containerbegrip indie. Muzikale, poppy nummers die in een hitparade niet misstaan. Maar het ook goed doen op de poppodia, de kleine zaaltjes, de grote hallen en de festivals zoals Pinkpop. Liedjes dus, waarmee je alle kanten op kunt en die je pakken door hun melodieusheid. Sommige bands kunnen dat, catchy muziek maken. Maar weer niet zo catchy dat ze het kwaliteitskeurmerk van de kritische luisteraar mislopen. Die jongens vormen met elkaar een prachtig gezelschap.

En dan hebben we Lara nog.
Lara...

Tot hier aan toe is het gelukt om haar naam te verzwijgen. Doelbewust. Dat niemand kan zeggen: die jongens van Ingeplugd, het is ze alleen maar om Lara te doen. Dat is dus niet zo. Het gaat ons om de band, en daarin zit toevallig Lara, volgens de jongens zelf ‘de mooiste dame uit de band met de beste stem’. Dat klopt helemaal! En ze kan meer dan zingen, zoals een knoop zetten aan Brendans broek en het haar knippen van Philipp. En ook zingen dus. Met een stem waarop je alleen maar verliefd kan worden, speels, zacht en luid tegelijk, met een heesje en een koestering die voor ons eeuwig mag duren. Ze zingt op een manier die duidelijk maakt dat zij het zingen zelf is. Maar zij is nog veel meer dan zingen, zij is ook Lara, een meisje vol pit als een vogeltje dat voortdurend wil fladderen, een puppie dat alleen maar wil spelen, een lammetje dat de hele dag dartelt. Ze zingt, beweegt, danspast en treitert de bandleden.

De jongens vinden dat goed hoor. Ze aanvaarden dit zonder morren. Ze weten ook dat ze zonder Lara alleen maar een goede band zijn en niets meer dan dat. Zoals er zo veel goede bands zijn. Maar met Lara erbij zijn ze toch maar the Intergalactic Lovers.

Lara Chedraoui (zang)
Brendan Corbey (drums)
Maarten Huygens (gitaar)
Raf De Mey (bas)
Philipp ‘Mr. Pink’ Weies - gitaar en keyboard

Set list
Lost Message (Little Heavy Burdens)
Northern Road (Little Heavy Burdens)
Shewolf (Greetings & Salutations)
Fade Away (Greetings & Salutations)
Great Evader (Little Heavy Burdens)
Islands (Little Heavy Burdens)
War (Little Heavy Burdens)
Distance (Little Heavy Burdens)
No Regrets (Little Heavy Burdens)
Howl (Greetings & Salutations)
Bruiser (Greetings & Salutations)
Obstinate Heart (Little Heavy Burdens)
Delay (Greetings & Salutations)
The Fall (Little Heavy Burdens)