Levon Helm Band - The Midnight Ramble Sessions Vol. 3

Album van de week


Vanguard

Bij Levon Helm was al keelkanker geconstateerd ver voordat hij in zijn eigen ‘studio’ de muziek maakte die uitgegeven is onder de titel The Midnight Ramble Sessions. De delen 1 en 2 hiervan kwamen uit in 2005. Nu, twee jaar na zijn overlijden, komt Volume 3 uit.

De muziek is gemaakt tijdens de vele zaterdagavondsessies in zijn schuur. Het was in ‘the barn’ jarenlang een komen en gaan van muzikale collega’s en vrienden met als vaste kern zijn eigen Levon Helm Band. De muziek was altijd van hoog niveau, dat zal geen verrassing zijn met zo’n omvangrijk muzikaal netwerk. Het betalende publiek zorgde voor sfeer maar was ook hard nodig om de dure ziekenhuisbehandelingen te kunnen bekostigen; Levon Helm had immers geen ziektekostenverzekering!
Die toeschouwers waren maar bevoorrecht!

Vol. 3 begint met The Same Thing (Willie Dixon) en je herkent meteen het geluid van The Band zoals we dat kennen vanaf hun vierde album Cahoots, waaraan Allen Toussaint meewerkte en goede sier maakte met geraffineerde blazersarrangementen. Op dit openingsnummer zijn de blazers eveens volop aanwezig; ze tillen met elkaar en elk afzonderlijk in opeenvolgende soli het lied naar een hoog niveau. Het is meteen al een hoogtepunt op een album met uiteenlopende muziekstijlen en liedjes die geschreven zijn door de allergrootsten. Toeval of niet, Allen Toussaint neemt zelf een nummer voor zijn rekening. Op A Certain Girl zingt en speelt hij piano. Dit lied, dat wij o.a. kennen in de uitvoering van the Yardbirds (1964) en Warren Zevon (1980), is door hemzelf geschreven, ook al gebruikte hij het pseudoniem Naomi Neville!
Een ander hoogtepunt is I’m a Jealous Man (Aaron Corthen) waarop het deze keer gitaren zijn die de aandacht opeisen met een schitterende hoofdrol voor Larry Campbell.

Levon Helm laat het zingen vooral over aan anderen, bijvoorbeeld aan dochter Amy Helm die als achtergrondzangeres aanwezig is en daarnaast Ain’t That Good News voor haar rekening neemt. Levons stem is nog maar te horen op vier liedjes en klinkt anders dan we gewend zijn: alsof een vernislaagje is verdwenen.

De kracht van het album zit ‘m in het plezier dat het samenspelen kan brengen. Het is een goed live-album geworden met een bijzondere selectie van liedjes in soms verrassende uitvoeringen (luister eens naar de New Orleans-uitvoering van Bob Dylans Simple Twist of Fate) met als bijna onzichtbare spil Levon Helm.

Levon Helm is inmiddels hemelen, maar nog steeds is zijn grote rol in de Amerikaanse muziek onmiskenbaar.