Paul Carrack en Julian Velard (support) in Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer 10 juli 2014


Foto's: Arthur Winailan

Paul Carrack is een Britse zanger, toetsenist en songschrijver die in de popgeschiedenis zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. Carrack - meermaals genomineerd voor een Grammy - beschikt volgens velen over de mooiste stem in de popmuziek. Met Ace, Squeeze, Mike & the Mechanics, Roger Waters, Elton John en vele anderen schoorde hij hits na hits. Hij schreef ook nummers voor o.a. the Eagles, Diana Ross, Tom Jones en Jools Holland. In mei en juni toerde hij nog - als toetsenist - met Eric Clapton. Donderdag 10 juli gaf hij een optreden in Zoetermeer.

Het voorprogramma werd verzorgd door de uit New York afkomstige singer-songwriter Julian Velard, bekend van onder andere de single Joni, dat hij tijdens zijn optreden als laatste nummer zong samen met zijn vriend Gerard Ekdom (op cowbell!). Een ander hit van hem is I Don't Know How To Drive. Dit nummer, dat regelmatig op Radio 1 te beluisteren was, stond als vierde titel op zijn setlist. Jammer wel dat hij zo weinig bekend is bij het publiek hetgeen bleek uit het voortdurende geroezemoes tijdens het optreden. Op zijn vraag "How are you doin'?" kwam dan ook weinig respons.

Julian heeft een aantrekkelijke stem. Zijn openingsnummer Love Again For The First Time is afkomstig van het voorlaatste album Mr Satuday Night (2013). De nummers die hij speelde vormden een mix tussen pop en jazz en op enigerlei wijze gaan ze veel over The Big Apple. No One Gettings Married Tonight doet sterk denken aan Gilbert O'Sullivans Nothing Rhymed, een vrolijk nummer dat lekker in het gehoor ligt. Het was een kort optreden maar desondanks zeer de moeite waard.

Dan is het de beurt aan Paul Carrack. Het uitstekend gekozen voorprogramma blijkt een prima opwarmer te zijn voor de Britse muzikant met zijn unieke stemgeluid. Deze avond treed hij aan met een strakke band bestaande uit twee drummers, bassist, gitarist, toetsenist en een saxofonist die voor een waar feestje zorgen. Vooral de bijdrage van saxofonist Steve Beighton is een genot om naar te luisteren, meteen al bij het openingsnummer Time Waits for No One, waar hij de gelegenheid krijgt om te soleren.

Ondanks zijn leeftijd is Carrack nog steeds goed bij stem. Naast zijn oude werken zoals Another Cup Of Coffee (1995), zijn superhits Eyes of Blue (1996) en Living Years (1988) speelt hij ook nummers van zijn laatste album Rain or Shine. De hoogtepunten van de avond zijn voor mij Better Than Nothing, waarop ieder bandlid zijn kwaliteiten laat horen en zien (deze versie moet eigenlijk op een Pure Audio (Blu-ray) CD worden gezet!), If I Should Fall Behind omdat hij dit nummer klein weet te houden, That's all that Matters een mooie ballad opgedragen aan zijn dochter en Over My Shoulder waar de twee drummers tijdens de solo's elkaar ritmisch aanvullen en de sax het geheel compleet maakt. Dit alles zorgde voor een afwisselende playlist.

Met Dedicated en How Long sloot hij het concert af en stuurde hij het publiek met een goed gevoel naar huis.