Wolf in Loveland plays The Band in Rotown, Rotterdam 20 juli 2014


Foto is geplukt van Facebook

Wolf in Loveland speelde deze avond in Rotown de muziek van The Band en meteen al bij W.S. Walcott Medicine Show, het openingsnummer, keeg ik spijt dat ik The Band nooit live heb gezien. Want wat klinkt deze muziek extra geweldig als het niet vanaf vinyl klinkt maar in levende lijve op een podium gemaakt wordt. En dan nog eens op een intiem podium, waarop de bandleden moeten klimmen en klauteren om van plaats te kunnen wisselen. Want Wolf in Loveland is met 7 (à 8) man groot. En groots. Dat de energie en muzikaliteit van The Band live nog veel beter tot hun recht komt is de grote verdienste van deze Rotterdamse folk-rock band. Ze liet deze muziek in al haar rijkdom tot leven komen voor een publiek waarbij jongeren(!) dansend voor het podium total loss gingen op de muziek van hun ouders.

Voor deze bijzondere gelegenheid deed Rowan de Vos mee op toetsen. Voor hem was het de uitdaging om Garth Hudson te doen vergeten. Een onmogelijke opgave. Maar Rowan de Vos was geweldig in vorm en vulde met zijn keyboards het geluid van Wolf in Loveland perfect aan tot het geluid van The Band. Daaraan droeg ook bij het afgeknepen gitaarspel à la Robbie Robertson van Band-fan Bas van Holt en het getrommel van Rafael Schwiddessen, die door zijn cap en baard al deed denken aan Levon Helm. Rafael liet zien en horen wat een geweldige drummer Levon Helm was en hij had zichtbaar plezier in het vervullen van zijn rol. Alleen al naar hem kijken was zo’n genot dat het de uitschakeling voor de wk-finale makkelijk deed vergeten. Leuk om te zien hoe hij blikken van verstandhouding met de andere bandleden wisselde en hoe hij versmolt met zijn drumstel.

Speelplezier, dat was wel het woord dat deze avond het best karakteriseert. De band straalde van alle kanten de vreugde uit en speelde met onmetelijk enthousiasme een verrassende doorsnede van het repertoire van The Band. Want het waren niet de vanzelfsprekende titels die op de set-list stonden en ook niet de eenvoudigste, ook qua zang niet. Want probeer bijvoorbeeld maar de emotie van de hoge stem van Richard Manuel over te brengen. Dat lukte ze toch heel goed door de zangeressen op de voorgrond te plaatsen. Zoals Merel Moelker Whispering Pines zong en Janine van Osta It Makes No Difference voor haar rekening nam, tja, daar kan eigenlijk geen man tegenop.

Heel slim was ook dat ze The Band niet probeerden na te spelen, maar zichzelf bleven. Zo maakten ze in de geest van deze legendarische Canadees-Amerikaanse groep hun muziek met een eigen interpretatie.

Als ultieme afsluiting speelden ze hun eigen The Devil Has No Home, een nummer van hun recente album We Set Out in the Naked Dawn. Eerlijk is eerlijk, het paste heel goed bij deze prachtige muziek van The Band.

Wolf in Loveland heeft zich met dit optreden stevig op de kaart gezet. In elk geval op mijn kaart.