Peter Rowan - Dharma Blues

Album van de week


Omnivore

Peter Rowan (1942) kwam eind zestiger jaren in mijn blikveld toen het leven in een gepolariseerde wereld nog overzichtelijk was. Je was links of rechts en muziek was goed of slecht. De muziek waar ik naar luisterde - 'underground', west-coast, alternatief - was vanzelfsprekend goed en al het overige was uiteraard slecht en commercieel. Desondanks was Peter Rowan met zijn Earth Opera moeilijk te plaatsen. Misschien was deze muziek achteraf niet eens popmuziek, ook al werd het uitgegeven op het Elektra label tussen namen als The Doors, Love en Tim Buckley in. Na twee Earth Opera albums volgden nog twee Seatrain albums waarna ik het zicht op Peter Rowan kwijt raakte.

Peter Rowan bleef platen maken, solo of in steeds wisselende samenstellingen en een rode draad in zijn muziek is country, folk en bluegrass. Op die eerste albums met Earth Opera was daar nog geen sprake van.

Wat na een kleine halve eeuw gebleven is, is die licht nasale stem die mooi, klagelijk en troostend tegelijk is en soms nijgt naar cowboyliedjes. Op Dharma Blues staan twaalf liedjes van zijn hand, die heen en weer slingeren op het brede terrein dat country en folk omvat. Hij zingt ze allemaal even mooi, op twee liedjes bijgestaan door Gillian Welch. Opvallende steun van anderen komt van Manose Singh op fluit en Dave Easley op pedal steel guitar.

De liedjes zijn vaak poëtisch en sfeervol; zijn stem klinkt nog steeds jong. Het is een klein wonder dat de creatieve bron van deze man op deze leeftijd na een karrevracht aan albums nog steeds niet uitgeput is.