Angus & Julia Stone, Angus & Julia Stone

Album van de week


Universal

Het derde album van broer en zus Angus & Julia Stone blijkt geen folkalbum te zijn. Dat verraste mij, want ik had mij er wel op ingesteld. Het zijn 13 liedjes geworden met een herkenbaar schema en een strak ritme dat als een keurslijf de muziek omvat. Die opgelegde beperking wordt veroorzaakt door monotone drumtikken en pompende bastonen die de afstand tot folkmuziek alleen maar vergroten. Bovenop deze ritmische laag en dus binnenin dat keurslijf krijgen andere instrumenten enige vrijheid en spelen zich soms mooie muzikale gebeurtenissen af waardoor je je af en toe waant in een nummer van Steely Dan, die groep die van elk liedje ongemerkt een ingewikkelde compositie maakte. Maar vooral overheerst op Angus & Julia Stone dat strakke ritme. Dit komt allemaal uit de koker van producer Rick Rubin die met al zijn ervaring van dit album een popalbum heeft gemaakt. Of de fans zich daarmee tevreden stellen is de vraag. Maar het is wel een góed popalbum geworden.

Het album duurt 60 minuten. Zo’n speelduur is funest voor de concentratieboog. Ook bij dit album krijg je de indruk dat de muziek gaandeweg wegzakt in drijfzand. Toch is ook de tweede helft interessant. Je moet gewoon bij een draaibeurt af en toe halverwege het album beginnen, bij Little Whiskey bijvoorbeeld, dat een goed voorbeeld van zo'n popnummer is. Dan ga je nog een leuk half uur tegemoet, met misschien een uitzondering voor Please You dat als een trage kano de einder tegemoet glijdt.

Het scharnierpunt van het album wordt gevormd door Get Home en Death Defying Acts, twee sterke liedjes door beide afzonderlijk gezongen. Laatstgenoemde, gezongen door Julia, kent de sfeer van het intrigerende Glorybox van Portishead. Wie had dat tevoren kunnen bedenken?