Jimmy LaFave in Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer 8 oktober 2014


Foto's: Arthur Winailan

Op woensdag 8 oktober trad Jimmy LaFave op in Cultuurpodium Boerderij te Zoetermeer. Met ongeveer 20 uitgebrachte albums en meer dan twee miljoen verkochte exemplaren is Jimmy LaFave een gelouterde en gerespecteerde singersongwriter uit de Amerikaanse roots-scene.

Zijn eerste album dateert al van 1979 toen hij Down Under uitbracht. Pas 15 jaar later weet iedereen in Nederland (als eerste land in Europa, net als bij Emmylou Harris) zijn talent te waarderen. Zijn album Highway Trance kon je destijds in bijna elke CD-zaak kopen. Hoewel hij sinds 1986 in Austin woont, blijft Oklahoma een grote bron van inspiratie voor hem en zijn muziek. Zijn laatste plaat Depending On The Distance wordt door de EuroAmericanachart beoordeeld als één van de beste rootsplaten van dit moment.


Zijn verschijning is opvallend: hij is groot (bijna 2 meter lang), heeft een stevig postuur en draagt bijna altijd een zwarte baret. Zijn stem is gezegend met een typische klankkleur die slechts weinigen in dit genre bezitten en dat uit duizenden herkenbaar is. Zijn stem is zo uniek dat hij niet alleen in staat is om mooie "ballads" te vertolken, maar ook blues-rock nummers. Deze krijgen daardoor een extra dimensie mee. Zijn kracht is het ook om nummers die door anderen zijn geschreven een eigen gezicht te geven.

Zijn charisma straalt er meteen vanaf als hij rustig naar de microfoon loopt om zijn openingsnummer Journey Through The Past van Neil Young te zingen. Jimmy LaFave werkt zelden met een setlist, ook tijdens dit optreden niet. Begeleid door een sterke band (bijna zijn vaste formatie), die bestaat uit Radolav Lokorvic (piano, accordeon), Bobby Kallus (drums), Glenn Shuetz (bas) en John Inmon (elektrische gitaar) is een setlist ook niet echt nodig. Door de lange samenwerking zijn ze waarschijnlijk zodanig op elkaar ingespeeld dat ze precies weten wat er gaat komen. Of misschien komt dat ook wel doordat de collectie in de setlist niet al te uitgebreid is, wie zal het zeggen.


Gelukkig is Radolav Lokorvic - in tegenstelling tot vorig jaar - weer van de partij, want zijn invulling met accordeon, Hammond- en pianopartijen op bepaalde nummers is erg sfeerbepalend. Phil Hurley, vorig jaar nog een onderdeel van de band, is in deze tour vervangen door John Inmon. Opvallend is hoe Bobby Kallus met slechts 1 snaredrum, 1 basdrum en twee bekkens (ketels) een stevige partij drumt. Ook Glen Shuetz speelde deze avond een strakke baspartij. Jimmy vulde de avond met een goede mix van eigen nummers en covers. De - jammer genoeg - halfvol gevulde zaal genoot er duidelijk. De spaarzame momenten waarin hij contact had met het publiek benutte hij door grappige dingen te vertellen over zijn verleden of die van de bandleden met als verrassing een Tirol-polka deuntje als tussendoortje. LaFave zingt met zijn ogen dicht en praat niet veel tussen de nummers, hij laat de muziek voor hem spreken.


Kippenvelmomenten genoeg, vooral als LaFave zijn rustige nummers ten gehore brengt in combinatie met sublieme solo's van John Inmon, waarbij hij zijn gitaar soms als een viool laat klinken zoals bij Bob Dylan's Just like a woman, waar zijn solopartij 5 minuten duurt. Een vette vertolking van Jimmy Witherspoon's Outskirts of Town en de vertolking Never is a Moment, een eigen nummer, was ook zo’n kippenvelmoment. Met een stevig en opzwepend rock 'n roll nummer I'm Ready, bekend van o.a. Fats Domino, sluit hij het concert af.

Een enthousiast applaus brengt hem terug voor twee toegiften met als laatste song een nummer van Creedence Clearwater Revival Have You Ever Seen The Rain.

Niemand wilde de show zien eindigen, maar een nieuw enthousiast applaus brengt hem echter geen tweede keer terug.