Josienne Clarke & Ben Walker - Nothing Can Bring Back the Hour

Album van de week


Folkroom Records

Niet vaak geeft de hoes zo goed de sfeer van een album weer als bij Nothing Can Bring Back the Hour van Josienne Clarke & Ben Walker. De kleur blauw, het afgewende gelaat van Julienne, de Victoriaanse jurk, de begeleidende pose van Ben, de ernst, de afwezigheid van passie, de gelijke tred van beiden. Alles wijst op een melancholisch album met het accent op samenspel en een traditioneel geluid. Dat is dan ook precies het geval. De mooie, heldere stem van Josienne zorgt het hele album lang voor een melancholische stemming, de begeleiding door Ben - en vele anderen - is tokkelend mooi en uitsluitend akoestisch. Het album zou zo opgenomen kunnen zijn in een kamer zonder stopcontacten, met instrumenten die geen voeding nodig hebben om te klinken zoals in de vorige eeuw. Of die daarvoor.

Nothing Can Bring Back the Hour is het vierde album dat dit duo samen heeft opgenomen. Hun samenwerking in de studio begon op One Light Is Gone (2010), dat weliswaar alleen op haar naam staat maar waaraan Ben Walker wel degelijk heeft meegewerkt. De samenwerking bevalt dus prima en de taken zijn duidelijk verdeeld. Dat is goed te horen op dit vierde album waarop alleen Josienne zingt. Ben Walker houdt zijn mond dicht, hij laat de instrumenten (banjo, mandoline, gitaar en keyboard) voor zich spreken. De muziek wordt aangevuld met bas, percussie, een enkele trompet en hoorn en ergens een verstopte hobo. En strijkers, veel strijkers die de nummers voortdurend een extra gevoelige lading geven. Wat dat betreft ben ik reuze benieuwd hoe ze buiten de studio klinken, als ze allleen op elkaar zijn aangewezen. Dat ze dat kunnen, daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Alleen haar stem boeit al en de muzikale bijdragen van Ben vormen een kundige en waardevolle ondersteuning. Bovendien bespeelt Josienne zelf ook de nodige instrumenten. We gaan het horen bij hun optreden op 7 november in Acoustic Alley.

De kristalheldere stem van Josienne en de traditionele folkmuziek die het duo maakt doet vaak denken aan de Engelse folkbands van eind vorige eeuw. Op het lieflijke Now You Know horen we zelfs - met een licht vibrato - de stem van een jonge Marianne Faithful, toen haar zang nog pril en onschuldig klonk. De folktraditie is duidelijk te horen op The Queen of Hearts, waarbij de fluiten al in het begin de danseressen oproepen om een volksdansje te maken.

Het album begint sterk met Silverline. Pianoklanken en een treurende viool brengen de melancholische stemming aan. Maar er is hoop, want halverwege leiden vrolijk huppelende violen de weg naar de hemel. Het is een lied dat moed geeft.