Imelda May live in Melkweg, Amsterdam 21 oktober 2014


Foto's: Arthur Winailan

Vanaf een nog leeg podium klinkt aanstekelijk geroffel met daaroverheen een Ventures-achtige gitaarsound. Het is Let There Be Drums, een compositie van Sandy Nelson. Het is de warming-up voor een ruig en swingend concert dat 25 liedjes lang zal gaan duren. Stilletjes komen de bandleden tevoorschijn. Ze pakken hun instrumenten op en vervolgen deze opzwepende intro naadloos met het begin van Tribal. Dan maakt Imelda May haar opwachting, de benen steunend op hoge, geweldig hoge hakken, het lijf gestoken in een strakke jurk en een look die door de jaren heen haar handelsmerk is geworden. Met haar eerste arm- en handgebaren maakt zij meteen duidelijk dat wij toeschouwers te maken hebben met een persoonlijkheid die zelfverzekerd en op vanzelfsprekende wijze een zaal in haar ban weet te houden. Een staaltje van natuurlijk leiderschap waarop menig ceo jaloers zal zijn.

Imelda May stond aanvankelijk gepland voor de Oude Zaal van de Melkweg. Het is toch de twee keer grotere The Max geworden. Haar schare van volgers en fans is dus gestaag aan het groeien. In 2009 maakte de Ierse zangeres haar Nederlands debuut in de kleine zaal van Paradiso. Sindsdien heeft ze - met een lange tussenpoos - twee bijzonder sterke albums uitgebracht. Die lange periode tussen Mayhem (2010) en Tribal (2014) heeft voor een belangrijk deel te maken met de geboorte in 2012 van haar eerste kind en dus het moederschap. Maar met de promotie van Tribal, haar vierde album, is ze weer volledig beschikbaar voor de bühne en werkt haar pr-machine op volle toeren. Die pr vormt met haar consequent volgehouden look met blonde krul en een stoere outfit een rode draad door haar carrière.

Imelda May en haar band gaan de hele avond vullen met rockabilly en rock&roll. Die band bestaat onder andere uit Darrel Higham - haar echtgenoot - op gitaar en Steve Rushton op drums. De laatste speelt een belangrijke rol. De hele show is hij energiek in de weer met gebeuk en geroffel en hij is het vooral die met het aftikken van zijn sticks voortdurend de nummers strak aan elkaar smeedt waardoor er vaart in de show blijft zitten. Zo loodst hij muzikaal de overige bandleden door een avond vol opzwepende rock. Imelda May zingt daarbij haar keel schor.

Bij Wicked Way, het eerste nummer met een rustig tempo, hoor je - heel jammer - storend geroezemoes in de zaal, een aanhoudende plaag veroorzaakt door de korte concentratieboog van vele mensen in dit tijdperk van korte en snelle impulsen. Het gekakel steekt verderop in een slow number als Gypsy In Me ook weer de kop op. Dat is misschien ook de reden dat op zo'n avond als deze Imelda May vooral kiest voor de ‘schreeuwliedjes’, met haar stem zo ruw als een kokosmat en haar dynamiek zo uiteenlopend als het profiel van de Alpen. De intimitiet die zij ook met haar stem teweeg kan brengen komt pas terug in de toegiften, waarbij de zaal zich gelukkig wel gedeisd houdt.

Die toegiften zijn een verrassing. Imelda May en Al Gare spelen twee akoestische nummers, gezeten op de staande bas van Al, die (de bas) voor de gelegenheid ligt. Al Gare begint op ukelele en een mooie uitvoering van Bang Bang (Cher) klinkt door de zaal. Mooi en ontroerend. Nog eentje dan maar. Dat wordt Dreaming, dat in een lager tempo dan het origineel van Blondie gespeeld wordt en zo nog beter tot zijn recht komt. Daarna komen de resterende bandleden er weer bij voor nog eens 2 nummers. Dan is de koek op. Een avond Imelda May in 25 liedjes. Een avond waarop zij zich bewijst als diva.

Imelda May & Band
Imelda May - Vocals, Bodhran
Dave Priseman - Trumpet / Flugle Horn / Percussion
Darrel Higham - Guitar
Al Gare - Double Bass / Bass Guitar
Steve Rushton - Drums

Setlist
Intro: Let there be drums
Tribal
Wild world
Big bad handsome man
Love tattoo
Wicked way
Five good men
Hellfire Club
Go tell the devil)
Spoonful
It’s good to be alive (met Danique!)
Ghost of love
Eternity
Gypsy in me
Zombie Girl
Road Runner
Inside Out
Round the bend
Psycho
Mayhem
Johnny got a boom boom
Toegift:
Bang Bang (My Baby Shot Me Down)
Dreaming
Pulling the rug
Right amount of wrong