Jackson Browne - Standing in the Breach

Album van de week


Inside Recordings

2014 is een beetje een Jackson Browne-jaar aan het worden. In de lente verscheen al de dubbelaar Looking Into You, een prachtig tribute-album, misschien wel het mooiste tribute-album ooit. En nu, in de herfst, is er Standing in the Breach, zijn veertiende album. En dat is weer een ouderwets goed Jackson Browne-album geworden.

Jackson Browne was voor mij met zijn eerste vijf albums als een boei in een woelige zee. Wat er ook gebeurde, altijd kon ik terugvallen op de muziek van Browne. Het gaf troost, richting en schoonheid. Dat was in de zeventiger jaren, de periode na flower power, toen een roerig tijdperk zich begon te stabiliseren. Ouders legden zich neer bij de nieuwe werkelijkheid en hun kroost koesterde de verworven vrijheden. Jackson Browne was er de zanger naar om in zijn liedjes hierover te filosoferen, terug te blikken en te kijken naar de toekomst. Het waren niet altijd optimistische liedjes die hij schreef, het zat hem dan ook niet mee in het leven. Desondanks speelt ook de liefde een rol in zijn songs; en liefdadigheid en politiek activisme. Hij bezat de gave om diverse taferelen vast te leggen in tekst, nauwgezet en met een oog voor detail, als een meesterschilder of een vakfotograaf (Fountain of Sorrow!). Na zijn eerste vijf albums vervlakte echter mijn aandacht voor hem, zijn albums overtuigden mij steeds minder.

Met Standing in the Breach is Jackson Browne weer helemaal terug. Het is een mooi album geworden met sterke songs en uitstekende begeleiding. Want ook dat zit nog steeds goed bij Browne. Vanaf het begin van zijn carrière weet hij zich te omringen door uitstekende muzikanten, waarvan enkelen ook op dit album nog steeds meespelen.

Albumopener is The Birds of St. Marks, een nummer dat hij schreef toen hij 18 was. Nu pas verschijnt het op een studio-album. Het klinkt vlot en kent een sterke Byrds-sound. Daarvoor zorgt Greg Leisz, die de sound van Roger McGuinn verrassend goed weet na te bootsen. Vervolgens klinkt het vlotte Yeah Yeah en lijken we op weg te zijn naar een meesterwerk. Dat is het niet helemaal geworden. Halverwege zakt het peil een beetje weg en horen we de meer pamfletachtige liedjes. Maar niet getreurd, de draad wordt weer goed opgepakt. Het album eindigt heel sterk met Here, met mooie instrumentatie en fluisterende CS&N-harmonieën. Maar wel in mineur, da’s ook weer zo. Het blijft immers een song van Jackson Browne, somber en poëtisch, als in zijn mooie eerste jaren. Mooi werk!