Joep Pelt - Show Me the Way

Album van de week


El Dorado Sound System

Die eerste gitaarklanken en dat trieste geluid, waar heb ik dat toch eerder gehoord? In het begin denk je te maken te hebben met Afrikaanse woestijnblues. Maar zodra de stem erbij komt plaats je de muziek toch in de Verenigde Staten: Amerikaanse blues dus, waarschijnlijk Mississippi, vanuit de Delta. Niets is minder waar. Je hoort de blues van Joep Pelt, uit Amsterdam!

Joep heeft al sinds 2004 een aantal albums op zijn naam staan, maar het voorlaatste dateert alweer uit 2010. Die lange periode tussen de laatste twee heeft vooral te maken met dat verschrikkelijke auto-ongeluk. Wat dat betreft heeft Joep Pelt al genoeg bad luck meegemaakt om zijn leven lang de blues te kunnen zingen. Pure blues: zingen over het eigen hartzeer.

Onvermijdelijk hoor je in de tien liedjes op zijn nieuwe album verwijzingen naar het ongeluk. Althans, je denkt dat te horen omdat je als luisteraar geneigd bent om bezongen misère terug te voeren naar die crash. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet en het is maar te hopen dat het publiek zijn muziek in de toekomst los ziet van dat ongeval. Want het draait in feite om de muziek, die op eigen kracht moet overtuigen. De context kun je weliswaar niet uitvlakken, maar mag zeker niet overheersen.

Het album begint inderdaad met Bad Luck, een bluessong waarin meteen al de invloeden te horen zijn van Joeps reizen naar de Mississippi-delta en Mali. Mooi dat dit allemaal samenkomt en mixt in een Amsterdamse melting pot. Het geeft een internationale klank aan het geluid van zo’n Nederlandse artiest. Op Show Me the Way, het volgende nummer met heerlijk klinkende bonkdrums, overtuigt hij wederom. Je vermoedt een goed album in handen te hebben. Het blijkt te kloppen. Op Shock het derde nummer verschijnen - heel mooi - weemoedige troostzangeressen.

Show Me the Way is inderdaad een sterk album en Joep Pelt een goede bluesartiest met een goede stem en boeiend gitaarspel. Wat die stem vooral mooi maakt is het spoortje verdriet dat eraan hangt, het lijden dat authentiek is.
Nog even Caribbean Bay vermelden, dat is me warempel een nummer in de Ry Cooder-traditie. Nu we het toch over die man hebben, Joep Pelt maakt regelmatig gebruik van de flessenhals om slide te kunnen spelen. Mooi hoor.

Alle tien goed!