Sarah Jane Morris - Bloody Rain

Album van de week


Weatherbox

Bloody Rain is met al zijn Afrikaanse invloeden een aanstekelijk en sympathiek album geworden. Aanstekelijk door de opgewekte manier waarop de muzikanten Sarah Jane Morris begeleiden en sympathiek door haar wijze waarop ze begrippen als intimiteit en liefde verwoordt (zoals in Feel the Love), maar ook door haar aandacht voor mensenrechten in ruime zin (David Kato, met die aangenaam klinkende brommende bas).

De carrière van Sarah Jane Morris is lang. Toch is ze in Nederland niet echt bekend. Wat we aan deze kant van de plas nog wel weten is haar vocale bijdrage aan Don't Leave Me This Way (1986), toen ze deel uitmaakte van The Communards. Dat jaar kwam toevallig ook Graceland van Paul Simon uit. Een vergelijking met het huidige album van Sarah Jane Morris is snel gemaakt.

Bloody Rain is haar veertiende soloalbum. Het is haar 'Afrikaanse' album. Net als op Graceland klinkt de levendigheid en het hoge tempo van de Afrikaanse muziek op de liedjes door. De heldere, dansende gitaarklanken, de melodieën spelende bas en de aanstekelijke koortjes kenmerken het merendeel der liedjes.

Maar er staan ook andersoortige liedjes op zoals het Latijns-Amerikaans klinkende Comfort They Have None, waarop Sarah Jane op enkele momenten zingt met een rochel in de keel à la Tom Waits, voor wie ze overigens veel waardering heeft. En het macabere No Beyoncé dat als een bossanova voorbij glijdt.

Het titelnummer Bloody Rain en daaropvolgend Home kennen weer dat lekkere Afrikaanse sausje. Een eervolle vermelding krijgt Coal Train, met roffeldrums, ploemploem bas en gitaarkreetjes. Een beetje funky klinkend, met opstandige zangers op de achtergrond, wordt er opgebouwd naar een spannende climax. Een van de mooiste songs van het jaar!