Lost On The River - The New Basement Tapes

Album van de week


Electromagnetic Recordings / Harvest

Het album Lost on the River van The New Basement Tapes is met zijn diversiteit aan stijlen en veelvoud aan artiesten een wel heel bijzonder allegaartje geworden. Daarnaast is het een interessante verzameling nieuwe oude liedjes van Bob Dylan, waarvan enkele de potentie in zich hebben om blijvertjes te worden, zoals Lost on the River zelf, het titelnummer dus, dat in twee geweldige uitvoeringen op het album is terecht gekomen. Het lijkt zo'n liedje te zijn waarvan je de komende decennia nog vele mooie versies tegemoet gaat zien. Het geheel is vakkundig geproduceerd door T Bone Burnett, die hier en daar ook zelf meespeelt.

Het betreft hier een verzameling handgeschreven liedjes die onlangs zijn gevonden en die stammen uit de periode tussen het motorongeluk(1966) en de opnames voor The Basement Tapes, die Bob Dylan samen met The Band in 1967 registreerde. Deze teruggevonden liedjes zijn vervolgens in de handen van zorgvuldig uitgezochte artiesten gegeven die elk voor zich de muziek erop zette en hun eigen interpretatie gaven. In een afsluitend samenwerkingsproces van dit collectief zijn ten slotte de beste uitvoeringen op het album terecht gekomen.

De creativiteit lijkt een gelukkig huwelijk met de democratie te hebben gesloten, want de liedjes zijn eerlijk verdeeld over het vijftal dat bestaat uit Elvis Costello, Jim James, Marcus Mumford, Rhiannon Giddens en Taylor Goldsmith.

Het blijkt een unieke gelegenheid voor de musici die nog niet zo bekend zijn om zich aan een groot publiek te presenteren. Zo vind ik de bijdragen van Jim James verrassend, zowel door zijn interpretatie van de liedjes als zijn inbreng met zijn soms zo broodnodige ruigere gitaarwerk. Taylor Goldsmith kende ik zelfs helemaal niet, die moet ik maar goed in de gaten gaan houden. Zijn (goede) stem lijkt een beetje op die van Marcus Mumford. De vocale bijdragen van Rhiannon Giddens vind ik wisselend. Maar met Spanish Mary levert zij een prachtige bijdrage die een samenvatting van de folkmuziek lijkt te zijn. De muziek is een genot om naar te luisteren, uitleenlopend van banjo picking tot meetreurende violen, van zoete popliedjes (Florida Key) tot gospelachtige soul (Lost on the River #20).

Hoe je het ook bekijkt, Lost on the River is niets minder dan een nieuw ankerpunt in het uitgebreide hoofdstuk in de popgeschiedenis dat is gewijd aan Bob Dylan.