Kenneth J Nash - The Fall From Eden

Album van de week


www.kennethjnash.com

Dit is toch wel een bijzonder folkalbum. Hoe luider je de muziek zet, hoe nadrukkelijker je de rust ervaart die het album met zich mee brengt. De muziek op The Fall From Eden is betoverend en rustgevend. De instrumentatie is nagenoeg volledig akoestisch, op een spaarzame elektrische gitaar en de af en toe opduikende keyboards na. Nergens is een drumstel te horen. Het zijn de tokkelende gitaren die links en rechts uit de speakers het karakter van de muziek bepalen, bijgestaan door nu eens een viool en dan weer een cello of accordeon of fluit of harmonica. En bijna overal is de stem van Fran Taylor te horen, bijna onhoorbaar ook waardoor haar stem een bepalend onderdeel is geworden van het album. Want telkens duikt die stem op, schurkend tegen die van Kenneth aan. Op gedempte toon klagend, jammerend en soms ook wel verleidend als de sirenen op het Take Me Home, dat met zijn 8'23 het langste nummer van het album is. Luister maar eens: het zijn de voortkabbelende gitaren die de sfeer bepalen, met een fluit die voort glijdt als een boot over het water. Plots duiken de sirenen op.

The Fall From Eden is een album dat rust uitstraalt. Een prima album ook om in bed naar te luisteren als je de slaap niet kan vatten. Je bent er zo door in slaap gesust, telkens weer. Op zo 'n manier wordt het een vaak gedraaid album, zonder dat je er veel van hoort. Ja, prachtige paradoxen weet Kenneth J Nash op te roepen! Maar veel beter is natuurlijk om in wakende toestand van deze subtiele folkmuziek te genieten.

Op internet is nauwelijks materiaal te vinden om de muziek op dit album te illustreren. Op onderstaande video speelt hij Slow Burn, de tweede track op The Fall From Eden, in zijn eentje. Nu ik het album ken, mis ik hier toch wel de stem van Fran Taylor. Maar wie niet beter weet, komt hier al aardig aan zijn trekken.