Gretchen Peters - Blackbirds

Album van de week


Scarlet Letter Records

Excellent songwriting. Gretchen Peters beschikt over die kwaliteit. In het Nederlands: ze weet heel goed hoe perfecte liedjes te schrijven. Maar dat is lang niet zo doeltreffend geformuleerd als excellent songwriting. Liedjes schrijven die verhalen over het leven of de vinger op pijnlijke kwesties leggen doet ze voortdurend. Daarbij schroomt ze niet om persoonlijk te worden, ook al weet je nooit zeker of de liedjes over haarzelf gaan. Want van maniakale fantasieën als in Blackbirds kun je alleen maar hopen dat die uit de duim zijn gezogen. Op dat nummer klinkt overigens heel verrassend een schorre elektrische gitaar die je niet meteen in verband zou brengen met Peters. Wel die fraaie dobro van Jerry Douglas, om maar eens een naam te noemen.Want Gretchen Peters wordt op dit geweldige album begeleid door een zware delegatie van studiomuzikanten. Luister maar even naar het onopvallend goede drumwerk van Nick Buda op dit nummer en natuurlijk op de rest van het album.

Hét thema van het album lijkt de dood te zijn. Naast het inferno op Blackbirds, dat al bijzonder onheilspellend begint maar waarvan pas later de ijzingwekkende tragedie duidelijk wordt, duiken er nog een paar doden op. Zoals haar naasten in Jubilee, slachtoffers van de orkaan Katrina op Black Ribbons en natuurlijk direct en indirect de boots on the ground uit de oorlog in het Midden-Oosten. Want in When All You Got Is a Hammer is de hoofdrol weggelegd voor een oorlogsveteraan, die eenmaal teruggekeerd met een medaille op zijn borst niet meer in staat is zijn leven op te pakken. Op het daaropvolgende Everything Falls Away klinkt haar stem breekbaar. En trouwens ook op Jubilee, over het feest met de overledenen.

Over de hele linie valt de onopgesmukte puurheid en doorleefdheid van haar stem op. Op haar vorig album Hello Cruel World klinkt ze nog voornamelijk lief. Beide albums zijn overigens door het zelfde trio bestaande uit Gretchen Peters, Doug Lancio en Barry Walsh geproduceerd. Nog even het duet met Jimmy LaFave noemen (When You Comin’ Home) en het toetsenwerk (zeker ook op orgel) van Barry Walsh.

Men schaart haar muziek onder het label country. Dat klopt niet hoor, want haar muziek is veel breder en kent weinig countrykenmerken, afgezien van een enkele snik in haar stem. Nee, zeg maar gerust folk of americana. En eigenlijk kun je qua gevoelswaarde en thematiek op dit album gerust spreken van blues. Een bluesartiest is ze echter niet. Wel een uitstekende zangeres met als kenmerk excellent songwriting.