Amy Speace - That Kind Of Girl

Album van de week


Continental Song City

That Kind of Girl van Amy Speace is een sterk album. Alweer. Net als How to Sleep in a Stormy Boat (2014), haar vorig album. Helaas slipte dat toen door de mazen van het net wat aandacht betreft. Dat gaat ons met That Kind of Girl niet weer gebeuren.

Albumopener Nothing Can Come From This bevestigt meteen de verwachtingen. Amy’s stem klinkt mooi en weemoedig. De begeleiding met sfeervolle pedal steel (Carl Broemel) en viool (Eamon McLoughlin) geven prachtig kleur aan de woorden. Met name die pedal steel klinkt als een trouwe vriend die je behoedzaam langs de twaalf songs begeleidt. De degelijk productie is in handen van Neilson Hubbard.

Goede stem, mooie muziek. Dan hebben we de teksten nog. Die zijn - net als op de voorganger - voor een groot deel venijnig van aard. Het album kent veel liedjes in mineur, vol spot, cynisme en wanhoop. “You were my raincoat, now you are the rain”, zingt ze bijvoorbeeld in Raincoat. Of over de driehoeksverhouding in One Man’s Love: “She and I shared a lie even though we never met”, dat kan natuurlijk nooit goed gaan. En een lied als Hymn For the Crossing brengt ook nog eens verwarring. Is dit nu cynisch bedoeld of moet je het maar vrolijk inzien? Het tweede nummer, Come Pick Me Up is dan weer de uitzondering op de regel. Hier klinkt hoop en verwachting, een spaarzaam moment op het album.

Gaandeweg het album verandert de muziek van karakter. In het begin hoor je slowrock gelardeerd met krontjongviool. Dan verandert de toon en krijgen de liedjes meer een country-geluid. Het album eindigt bijna kaal, qua begeleiding, met droeve stem en sombere gitaargetokkel. Het rockjasje is uitgetrokken en we horen Amy Speace in al haar hunkering en kwetsbaarheid. Mooi!

Luisteren: http://www.amyspeace.com/albums/