Maggie Björklund in TivoliVredenburg, Utrecht 29 maart 2015


Foto's: Arthur Winailan

Maggie Björklund speelt steelguitar. Ze woont in Denemarken. Een bijzonder combinatie. Toch bestaat in brede kring enorme waardering voor haar spel. Op haar beide albums wordt ze dan ook bijgestaan door muzikanten als Jon Auer, Joey Burns, John Convertino, Mark Lanegan en Jack White. De liedjes op deze albums vormen een mix van popsongs, waarop gezongen wordt, en instrumentale wegdroommuziek.

Als je Joey Burns en John Convertino tot je vrienden mag rekenen dan stel je echt wel wat voor in de muziekwereld. Beide boegbeelden van Calexico leveren een belangrijke bijdrage aan beide albums van Maggie Björklund: Coming Home (2011) en Shaken (2014). Vooral het subtiele drumwerk van John Convertino doet het goed bij de verstrooiende klanken van Maggies instrument. Met name Shaken is een ‘echt’ album geworden met liedjes die bij elkaar passen. Het klinkt als een film die zich voor jou afspeelt. Of preciezer: de soundtrack ervan.

Soundtrack, filmmuziek, score. Het zijn woorden die regelmatig terugkomen tijdens het concert. Als ze componeert lijkt ze voortdurend een film of een aantal scenes in gedachten te hebben. Of die films daadwerkelijk bestaan doet er niet zo veel toe. Want deze zondagavond vraagt ze bijvoorbeeld doodleuk aan het publiek wat voor soort film er bij de muziek hoort die ze zojuist heeft gespeeld .

De vraag was of ze in haar eentje een concertzaal(tje) in de ban kan houden. De verleiding tot freaken ligt immers snel op de loer. Die dreiging weerstaat ze met gemak. Het is puur spelen wat ze deze avond doet, het publiek vermaken met mooie muziek. Maar dat deed ze niet alleen. Ze werd ook bijgestaan door twee muzikanten. Na het begin van het concert, net voor het eerste nummer overgaat in Walking, betreden gitarist Anders Pedersen en cellist Erik Olevik de concertvloer. De akkoorden van de akoestische gitaar passen mooi bij de geluidscollage die Maggie intussen met gebruikmaking van haar loop pedal heeft gecomponeerd. Anders zingt ook, zowel solo als samen met Maggie. Hij heeft een mooie en diepe stem. Maar ook de inbreng van Erik Olevik is waardevol. In feite stond er deze avond een trio op het podium dat de hele avond wist te boeien.

Maggie Bjorklund bespeelt heel bedachtzaam haar instrument, waarbij ze regelmatig gebruik maakt van haar loop pedal. Ze weeft een patroon van klanken dat ze vervolgens vastlegt in een loop. Daarbovenop brengt zij een volgende laag aan. Het is net toveren. Met de gitaar en cello erbij werd het helemaal een toverachtige avond.