Ellen Sundberg - White Smoke and Pines

Album van de week


[Rootsy]

Ellen Sundberg is begin twintig, Zweedse en werkt doorgaans als caissière in een supermarkt. Dit heeft Google Translate mij verteld naar aanleiding van de informatie op haar website die nauwelijks functioneert. O ja, White Smoke and Pines is haar tweede album, dat ook nog. En het is uitgekomen op 11 maart, waarna ze twee maanden aan het toeren is gegaan in Zweden met enkele uitstapjes naar Noorwegen en Finland. Dat iemand hier in de lage landen ooit van haar heeft gehoord, lijkt wel heel onwaarschijnlijk.

Tenzij je houdt van de muziek van de iets minder onbekende Israel Nash Gripka. Want het is deze Amerikaanse rocker die zich over Ellen Sundberg heeft ontfermd. Hij maakte kennis met haar tijdens een tournee en raakte onder de indruk. Hij liet haar naar Texas komen. Daar nam zij onder zijn hoede haar tweede album op. Het is een klein juweeltje geworden.

De muziek ademt onvermijdelijk de sfeer van die van Israel Nash Gripka, een geluid tussen blues en rock in met een zwaar accent op gitaren en met het herkenbare walsende geluid van de pedal steel van Eric Swanson. Toch heeft Ellen Sundberg een duidelijke eigen inbreng. Met een stem, die af en toe dicht in de buurt komt van het hypnotiserende timbre van Mazzy Stars Hope Sandoval, zingt ze haar liedjes over het leven. Natuurlijk gaat het vooral over de aantrekkingskracht tussen mensen, maar ze heeft een originele benadering. Aan de hand van kleine gebeurtenissen laat ze het spel van aantrekken en afstoten zien. En er wordt veel gereisd op haar liedjes, waarbij de reis belangrijker is dan de bestemming. Het leidt bijna altijd tot bescheidingen beschouwingen.

White Smoke and Pines klinkt relaxt. Het is net of zingen en componeren Ellen Sundberg makkelijk af gaat. De kans is zoals gewoonlijk groot dat dat niet het geval is en doet ook zij gewoon haar stinkende best om kwaliteit te leveren. Dat lukt haar. Ellen Sundberg is misschien wel een natuurtalent.