Heritage Blues Orchestra in Het Paard van Troje, Den Haag 7 mei 2015


Foto's: Arthur Winailan

Meestal treedt een groep op om het laatst uitgebrachte album te promoten. Dat geldt deze keer niet voor de Heritage Blues Orchestra, dat zich tijdens het concert introduceerde als The Heritage Blues Quintet. Zij traden deze donderdagavond op in de kleine zaal van Het Paard van Troje.

And Still I Rise, hun laatste album, dateert alweer van 2012. Plannen voor een nieuw album zijn er nog niet. Misschien volgend jaar, zei Bill Sims. Desalniettemin speelde de groep de zaal helemaal plat met een uitgebalanceerde mix van rootsmuziek. Overigens, waar ze ook optreden, altijd krijgen ze lovende reacties. En niet alleen van hun trouwe fans!

De basis van de Heritage Blues Orchestra wordt gevormd door vader Bill Sims (gitaar en zang) en dochter Chaney Sims (zang) en Junior Mack (gitaar en zang), aangevuld met een drummer en een mondharmonicaspeler. Jammer genoeg was drummer Kenny "Beedy Eyes" Smith (grammy-award winnaar), de stuwende kracht achter deze groep, er niet bij. Maar zijn vervanger deed het net zo goed. Van gitarist Junior Mack weten we dat hij vaak samenspeelde met o.a. The Allman Brothers, Gov 't Mule, Eric Lasser Band en de Harlem Blues Project. Hij ziet Jan Akkerman als zijn grote voorbeeld. Het is dan ook niet verrassend dat Jan Akkerman in Tilburg op zaterdag 9 mei met hen mee speelde. Als eerbetoon verwerkte hij een rifje van Hocus Pocus in het nummer Clarksdale Moan.

Over vader Bill Sims, zijn vrouw Karen Wilson en beide dochters Cicily en Chaney is in 1999 een uitstekende documentaire gemaakt door Jennifer Fox, An American Love Story.

Van hun laatste album And Still I Rise werd bijna alles gespeeld op Going Uptown en Chilly Jordan na. Maar daar stonden een paar prachtige traditionals en covers tegenover, zoals Mothers Prayer (Ralph Stanley), Slidin' Delta (Mississippi John Hurt), Feel So Glad (Eli Yamin), St. James Infirmary (Joe Primrose), Juliet Bound (Trad.) en als toegift het eigen nummer It's Been A Change.

De stemmen van vader, dochter en Junior, hoewel verschillend, smelten als ze samen zingen aaneen in dienst van de muziek; ze brengen pure, rauwe blues in de meest zuivere vorm. Chaney is duidelijk een van de meest getalenteerde zangeressen op deze planeet! Zij is in staat haar emotie over te brengen op het publiek, zodat de toeschouwers kunnen begrijpen wat ze voelt.

Tijdens het concert voel je alsof je terug in de tijd wordt geworpen, toen muziek nog geen toeters en bellen nodig had en het in de eerste plaats ging om het maken van pure muziek zonder effectbejag. Ze nemen je tijdens het concert mee voor een muzikale ontdekkingsreis door verschillende stijlen: ‘worksongs’, gospel, country, urban en delta blues, zowel in uptempo als in een veel langzamere uitvoering.

Hoogtepunten van de avond zijn: Get Right Church, met uitstekende mondharmonicasoli van Vincent Bucher. Een nummer dat me sterk deed denken aan de film O Brother, Where Art Thou?, C-Line Woman dat begint met handgeklap van vader en dochter gevolgd door heerlijk meeslepend drumspel en een dansende Chaney op het podium en St. James Infirmary, een van die zeldzame momenten van vader, op de piano, en dochter alleen op het podium zonder verdere begeleiding.

Het was een optreden om niet te vergeten.