The Pines - Pasture: Folk Songs

Album van de week


[Red House]

Met lange tussenpozen komen de albums van The Pines uit. In de periode van 2004 tot en met 2012 heeft deze groep uit Iowa slechts vier albums uitgebracht. Nu, drie jaar later, komt Pasture:Folk Songs uit, iets tussen een EP en een volwaardig studioalbum in. Er staan zeven liedjes op, geschreven door anderen maar met eigen arrangementen. Zes liedjes kun je onder de noemer (indie)folk rangschikken. Maar Down on the Highway krijgt een bluesstempel. Het is geschreven door Joe Price, eveneens uit Iowa. Dit mini-album schijnt de eerste van een serie van EP’s te zjin die The Pines uitbrengen en het bevat favorieten van hun live-shows.

Akkoordenpatronen op akoestische gitaren vormen de basis voor de muziek van the Pines op Pasture: Folk Songs. Het is net of er op de zeven liedjes een onvermoeibare kantklosser bezig is voortdurend patronen te weven. De accenten worden daarbij aangebracht door een elektrische gitaar, dobro of slide guitar. Want The Pines zijn voornamelijk het duo Benson Ramsey en David Huckfelt, die beiden zingen en gitaar spelen. Vaak worden zij aangevuld met Bensons broer Alex Ramsey op toetsen. Hij weet uit zijn keyboard heel mooi een mysterieuze, filmische sfeer te scheppen of met speelse pianotoetsen een vrolijke, helder klinkende laag aan te brengen. James Buckley speelt hier op bas. Een drummer ontbreekt, maar je mist hem niet. Het is die akoestische gitaar die het ritme en de beat aangeven.

De keuze voor de zeven liedjes werd bepaald door de voorkeur van de groepsleden en van het publiek. Het blijkt onder andere tot twee ‘murder ballads’ te leiden: het eerder genoemde Down on the Highway en het met van die voortkabbelende gitaren gespeelde Banks of the Ohio. Het zijn toevallig ook de twee liedjes uit het vrije domein. Dat laatste liedje wordt gevolgd door twee stichtelijke liedjes: He Reached Down (Iris DeMent) en I Looked Down the Road and I Wondered (Mance Lipscomb). Ook vermeldenswaard is Are You Ready for the Fair, een lekker vlot gespeeld liedje met mooie steel guitar en pianoklanken. Het is geschreven door Greg Brown, die wij hier ook kennen als de vader van Pieta Brown. Het album wordt afgesloten met The Light pt. II (Mason Jennings), een mooi sfeernummer dat indrukwekkend uitdooft onder gecontroleerde klanken van een synthesizer, althans op het album.

Een prachtig einde van een compact album met boeiende muziek.