Maaike Ouboter - En hoe het dan ook weer dag wordt

Album van de week


[Sony Music]

Waarschijnlijk is En hoe het dan ook weer dag wordt het moeilijkste debuut ooit. Zo beschouwd is het al een hele prestatie dat dit album verschijnt. Want probeer maar eens verder te gaan met je carrière als je eerste liedje meteen al een vloedgolf aan bijval en belangstelling veroorzaakt. De verwachtingen zijn dan immers net zo hoog als de schuldenlast van Griekenland is. Het is dan ook twee jaar rustig geweest rond Maaike Ouboter, nadat ze met Dat ik je mis het ganse land tot diep in de ziel raakte. Maar in alle stilte werkte ze aan nieuwe liedjes en onlangs pakte ze de moed op om met Joost Zweegers de studio in te duiken. Het resultaat mag er zijn!

Maaikes liedjes zitten barstensvol gevoel. Ze gaan over menselijke verhoudingen, wat niet per se de liefde hoeft in te houden. Maar liefdesliedjes zijn er natuurlijk ook wel, vooral die over de voorbije liefde. In haar liedjes zie je dat Maaike goed is in het observeren en (zelf)analyseren. Elf liedjes vol hunkering en tedere herinneringen staan op het album, teksten die vooral poëzie zijn. Je komt zo nu en dan een eigenwijze zinsconstructie tegen, maar dat is spelen met taal. Bij poëzie mag dat.

Spelen met taal en poëzie. Dan moet ik ook denken aan de Engelse Josienne Clarke, die met haar teksten in haar land ook wel eens te gast is in een taalprogramma. Er zijn wel meer overeenkomsten. In hun stemmen bijvoorbeeld, die beide mooi zijn en breekbaar kunnen klinken. Op Josienne Clarke kom ik straks nog terug.

In die jaren van stilte heb ik mij vooral afgevraagd welke kant Maaike op zal gaan met haar muziek. Na beluistering van En hoe het dan ook weer dag wordt is dat nog niet echt duidelijk, want het album bevat meerdere genres. Misschien springt het chanson er nog het meest uit. Want liedjes als Zandbak, Maarten en Lijmen zijn regelrechte toppers en zou je chansons kunnen noemen. Vooral Maarten springt eruit, een lied dat heel on-Maaikes begint met ‘Het is al godvergeten laat’. Maar het is dan ook een citaat dat in het lied uit de mond komt van Maarten (van Roozendaal). Het is een prachtig liedje met een climax. Nu schijnt Dat ik je mis heel hoog op de liedjes-bij-je-uitvaart-lijst staat . Zelf zou ik eerder kiezen voor Maarten bij mijn eredienst en tijdens het spelen ervan even het deksel van mijn kist optillen om te kijken of iedereen wel staat te huilen. Na Maarten komt goed gekozen als contrast het luchtige Wattendag, een geheide hit, met huppelend akkoordenspel van Maaike.

De productie door Joost Zweegers is zuiver. Je hoort echt alles. Maaikes stem klinkt bijzonder fris en nabij, alsof ze naast je staat en in je oor zingt. Door deze heldere productie wordt ook iets anders duidelijk: haar stem past eigenlijk niet zo goed bij de kille klanken van synthesizers waarvoor vaak gekozen is. Haar klankkleur doet het veel beter bij warme instrumenten, zoals de door Mike Rowe geweldig invoelend gespeelde piano op Lijmen. Of een hammondorgel. Een speelse elektrische gitaar zou ook heel goed kunnen, zoals in de zeventiger jaren bij Fotheringay, een Engelse folkgroep, waar de stem van Sandy Denny goed combineerde met de gitaar van Jerry Donahue. Josienne Clarke doet dan weer in kleine bezetting bijzonder mooie dingen. Zij laat zich uitsluitend door Ben Walker begeleiden, die met allerlei snaarinstrumenten voor hele mooie inkleuringen zorgt. Overigens, Maaike kan haar liedjes ook heel goed af alleen met haar gitaar.

Dit is het enige punt van kritiek op een verder heel geslaagd debuut. Een debuutalbum met mooie liedjes en intieme teksten en een prachtig afgewerkt boekje met ook andere - poëtische - teksten naast die van de liedjes. Zelfs de laatste twee regels in haar dankwoord ontroeren!

Maaike Ouboter, daar gaan we nog veel van genieten.