Leon Bridges - Coming Home

Album van de week


[Columbia]

Leon Bridges is nog maar 25 (oké, bijna 26), maar zijn debuutalbum Coming home klinkt als een degelijk product van een door de wol geverfde soulzanger. Hieraan draagt ook de retroklankkleur van het materiaal bij, die alom routine suggereert. Want de muziek klinkt als die van het vinylwerk van gerenommeerde artiesten uit de zestiger jaren (raad zelf maar welke!). Wat dat betreft verdient producer Niles City Sound zonder meer een pluim voor de sound van dit album. Dat is dan de eerste pluim.

De volgende pluim gaat natuurlijk naar Leon Bridges himself, die met tien liedjes aantoont dat zijn mogelijkheden onbeperkt zijn. Tien eigen composities op het terrein van soul en r&b met een neiging tot gospel, gezongen met een prachtig gruisje. Muziek ook die met plezier is gemaakt, dat kan niet anders als je luistert naar de speels gezongen koortjes en de bedrieglijk eenvoudig lijkende instrumentatie. Goed gecomponeerd en geproduceerd allemaal!

Leon Bridges zingt vooral over het verlangen naar en de liefde voor de ander. Maar ook voor God, zoals in de afsluiter River waarin de hunkering naar de geliefde overgaat naar die voor God. Het is een verrassend gospelachtig liedje waarop Leon alleen met een gitaar en een tambourine, en natuurlijk die hemelse vrouwenstemmen, wordt begeleid. Ook Shine is niet schoon van een religieus laagje; het wordt oprecht gezongen met een zwoele sax op de achtergrond en weer zo'n speels koortje. Die dames zijn overigens weer doeltreffend bezig op het daarop volgende Lisa Sawyer.

De muziek is mooi, met hier en daar een stichtelijk orgel en een puffende sax. Er valt veel te genieten op dit debuutalbum.