Amy Helm - Didn't It Rain

Album van de week


[eOne Music]

Een beetje bevooroordeeld was ik wel bij het luisteren naar Didn’t It Rain, het debuutalbum van Amy Helm (1970). Want zij is immers de dochter van Levon Helm, drummer destijds van The Band, mijn favoriete groep uit de zeventiger jaren. Mijn waardering voor Levon Helm is onmeetbaar en als Amy zijn dochter is zal haar muziek ook wel oké zijn, denk je dan. Toch is het even afwachten, maar het blijkt te kloppen. Zelfs als je alle vooringenomenheid vergeet kun je niet anders dan concluderen dat Didn’t It Rain een voortreffelijk album is.

Met Amy Helm had ik eerder kennis gemaakt op de DVD Love for Levon (2012), een registratie van een concert om the barn - de plek waar Levon Helm optredens organiseerde - te behouden. Dat was na het overlijden van Levon Helm in 2012. Bij die optredens had Amy Helm een bescheiden rol als achtergrondzangeres. Vanaf dat moment wist ik dat ze bestond en ook dat ze muziek maakte met de band Ollabelle. Verder was ik haar alweer vergeten totdat dit debuutalbum mij in de oren kwam.

Bij de eerste klanken al moest ik sterk aan haar vader denken. Die intro met dat snelle ritme op de drums, dat kon niet anders dan een eerbetoon zijn aan haar vader. Het bleek zelfs meer dan dat te zijn, het was de meester himself! Levon Helm hoor je hier - en ook op 2 andere nummers - nog aan het werk. Het betreft dan ook opnames van een aantal jaren geleden, die al dan niet opnieuw geproduceerd zijn. De bedoeling was om het album 2 jaar eerder te laten uitkomen, maar om uiteenlopende redenen is dat er niet van gekomen.

Dat openingsnummer Didn’t It Rain is meteen ook overrompelend. Met ongekende energie en in een hoog tempo wordt je in een greep gehouden Je kan niet anders dan blijven luisteren naar de muziek, het fascinerende drumwerk, de dartelende gitaren en de geraffineerde tempoversnellingen. Dit is klassewerk! Na deze energie-explosie kunnen we gelukkig bij Rescue Me stoom afblazen, een nummer met een licht soulaccent. Daarna hoor je het gospelachtige Good News en is duidelijk geworden dat het album uiteenlopende muziekstijlen kent. Maar in de meeste gevallen zijn het maar kleine stapjes binnen zo’n genre, waardoor het album geen allegaartje is geworden.

Amy’s stem is verrassend goed. Ze kan er vele kanten mee op en altijd klinkt ze overtuigend. Op momenten doet ze denken aan Linda Ronstadt, in de wat ruigere nummers weer aan Bonnie Raitt. Ze weet zich omringd door uitstekende muzikanten, in de meeste gevallen vertrouwelingen van de concerten in the barn. Maar ook van daarbuiten, zoals Bill Payne die hier en daar op orgel meespeelt en dat heel vet doet op Roll the Stone. Luister ook eens naar haar snik die leed verraadt op het doorleefd gezongen Sky’s Falling. Het overgrote deel van de liedjes is van haar eigen hand. Toe maar, dat kan ze ook.

Nog enkele hoogtepunten: het aftellen dat verricht wordt door papa op Spend Our Last Dime, de golvende gitaarloopjes op Heat Lightning en Gentling Me, dat op het repertoire van Lindi Ortega niet zou misstaan. Levon Helm heeft het stokje op prima wijze doorgegeven!

Amy Helm - Sky's Falling from Beehive Productions on Vimeo.