Los Lobos - Gates Of Gold


[SLG]

Los Lobos behoort met hun mix van rock en diverse latino-stijlen al decennia tot de favorieten van dit kantoor, ook al brengen ze maar mondjesmaat albums uit. Tin Can Trust, hun vorig album, is alweer van 2010. Ze hebben gewoon geen tijd om te oefenen, laat staan om songs op te nemen, aldus Cesar Rosas, voor wie platen maken niet echt zijn ding is. De band houdt voornamelijk van optreden. Hun liveconcerten, waarbij ze soms snoeihard spelen, zitten vol swing en energie - zelf staan ze er als zoutpilaren bij! - en houden ze weg van de studio. Daarom duurde het vijf jaar eer er een nieuw studioalbum verschijnt. Maar wie valt het op?

Los Lobos is ook een beetje een onderschatte band. Dat komt waarschijnlijk door hun megahit La Bamba (1987), opgenomen voor de film met dezelfde titel. Met een grote hit word je niet serieus genomen door een kritisch publiek. Velen hebben dan ook geen kennis kunnen nemen van schitterende albums als Kiko, een monument in de popgeschiedenis.

Het onlangs verschenen album Gates of Gold is een degelijk album zonder slechte liedjes en zonder echte uitschieters. De (eigen) productie is verre van glad te noemen. Integendeel, soms lijkt de zang vanonder een deken te komen (There I Go). Of overstuurd zoals op I Believed You So, een nummer dat doet denken aan - daar heb je mij weer - de oude Fleetwood Mac. Er staat weer ruig gitaarwerk op van frontmannen Cesar Rosas en David Hildago. Toch lijken ook bas en drums op dit album wat nadrukkelijker opgenomen te zijn. Luister maar eens naar het jazzy When We Were Free, met die huppelbas en de over de stokken struikelende drums. Ook is er meer gebruik gemaakt van keyboards.

Het album opent traag met Made To Break Your Heart, alsof je aan het eind van een lome dag naar huis sjokt. De fut is eruit. Plotseling breken de gitaren uit en stroomt de anedraline door je lichaam alsof je op het punt staat een drukke, gevaarlijke weg over te steken. Fraai gitaarwerk, ook op andere nummers trouwens. Dat zijn we wel gewend van ze. Een buitenbeentje op het album is Too Small Heart, met die Steve Miller sound uit het vinyltijdperk. Een van de fijnste nummers is Poquito Para Aqui, zo’n Latijns-Amerikaans feestnummer waarop bands als Los Lobos en Calexico patent lijken te hebben. Ook La Tumba Sera El Final heeft een latinojasje.

Los Lobos heeft met Gates of Gold laten zien dat ze nog steeds hun vak verstaan. Komende maanden zijn we weer flink aan het toeren, Europa doen ze echter niet aan.