Jason Isbell - Something More Than Free


[Southeastern Records]

Dat Jason Isbell (36) met Something More Than Free weer een uitstekend album heeft gemaakt laat zich niet direct ontdekken. Want op het eerste gehoor denk je te luisteren naar de zoveelste man met akoestische gitaar die het leven bezingt. Met goede liedjes, dat wel. Maar probeer daarmee toch maar boven het maaiveld uit te komen. Met het vorige album SouthEastern lukte dat meteen, dat kwam geweldig overrompelend over.

Dat het nu niet gebeurt komt doordat Jason Isbell de liedjes niet uitschreeuwt. Ook de subtiele productie van Dave Cobb biedt veel te ontdekken. Want de instrumentatie klinkt bescheiden, op af en toe een jankende gitaar (Sadler Varden) na. Pas later heb je door dat er veel meer te ontdekken is. Dan hoor je ook dat Jason Isbell ook op dit album begeleid wordt door een goede band. En dat daarbij een mooie rol is weggelegd voor (echtgenote) Amanda Shires op viool en met achtergrondzang.

Jason Isbell verraste de redactie in 2013 met het meesterlijke Southeastern. Hier op het bureau had toen vreemd genoeg niemand er met een woord over gerept. Maar bij het opmaken van de balans bleek Southeastern op nummer 1 te staan van onze eindejaarlijst! Erkenning dus voor de man met de gitaar die met zijn teksten meer dan overtuigt. Jason Isbell behoort zonder meer tot de top van het songwritersgilde.

Op de elf nummers op dit album weet Jason Isbell nogmaals te overtuigen. Hoewel, het zijn er eigenlijk tien, want het vreemd rockende Palmetto Rose is een beetje een vreemd eend in de bijt.

Die eerste indruk werd waarschijnlijk veroorzaakt door het in het geheugen blijven hangen van Flagship. Dat is een vrijwel geheel akoestisch nummer waaraan halverwege heel geniepig een mellotron (Derry Deborja) wordt toegevoegd. Ook de stem van Amanda Shires komt fluisterend tevoorschijn. Als zij - op andere nummers - dan ook nog viool gaat spelen ontstaat er zo’n prachtige combinatie als die tussen Noah Gundersen en zijn zus Abby op Ledges.

Something More Than Free is bij nader inzien toch weer een prima album van Jason Isbell.