American Aquarium live in TivoliVredenburg, 12 november 2015


Foto's: Arthur Winailan

American Aquarium begon hun Nederlandse toernee in Utrecht. Ze gaven er een onvergetelijk goed concert. De geluidskwaliteit in Cloud 9 speelde daarbij ook een rol, die was voortreffelijk. Mede daardoor werd duidelijk dat American Aquarium een ongemeen goede (gitaar)band is.

Dat hoorde je al bij het eerste nummer, Man I’m Supposed to Be, waarbij de instrumenten als een zwaan-kleef-aan de drummer volgden. Daarmee gaven ze meteen hun muzikale visitekaartje af. Wat een indruk maakt de band met op het podium drie gitaristen die schijnbaar elk voor zich heel geconcentreerd hun partij speelden! Whit Wright, die ook de toetsen bespeelt, gaf vaak de muzikale sfeer aan met zijn pedal steel guitar, waarbij Colin DiMeo en Ryan Johnson bij toerbeurt gitaarsoli afwisselden met soundscapes. Een gouden trio en tevens blikvangers op het podium. Die aandacht gaat altijd ten koste van de ritmesectie. Maar als je er een beetje op lette, hoorde je dat Kevin McClain (drums) en Bill Corbin (bass) precies deden wat ze moesten doen: goed spelen!

Nog niet genoemd is BJ Barham, de absolute frontman, de enige zanger en ook nog eens verantwoordelijk voor alle liedjes, op een enkele cover na. Sterke songs schrijft hij over het leven en vooral over de schaduwkant van relaties. Blokkenblouse, tattoos op de armen, goede stem en humor. Maar ook beschikkend over bijzonder veel relativeringsvermogen. Dat bleek uit zijn tussenpraatjes. Ongrijpbaar was hij voor zijn ouders, die een schitterende carrière voor hem in gedachten hadden. Hij is wel degelijk bezig een mooie carrière op te bouwen, maar op een ander terrein. En met momenteel nog iets te weinig waardering.

The Losing Side of Twenty-Five is het hoogtepunt van zijn relativeringskunst en vermogen tot berusten. Hoe hij in het leven staat bleek ook uit zijn reactie op een opmerking vanuit het publiek. Die betrof een ‘asshole’ bij de bar die door een ingetogen liedje heen praatte. Zijn wij niet allemaal op zijn tijd ‘assholes’, repliceerde BJ Barham met een glimlach. Het deerde hem niet zo, in de VS is het allemaal veel erger.

BJ Barham was ontspannen en in topvorm. De band overigens ook. Met indrukwekkend gitaarspel en een degelijke ritmesectie bezorgen ze het publiek een geweldige avond. Zichzelf trouwens ook!