Erwin Java & Friends feat. Di Reed, Amsterdam 28 januari 2016


Foto's: Arthur Winailan

Nieuwsgierig geworden door de poster besloot ik het concert in de North Sea Jazz Club bij te wonen.

Erwin Java kende ik eigenlijk pas van zijn tijd bij Cuby & the Blizzards en later van King of the World. Nooit geweten dat hij ooit als sessiemuzikant speelde bij Daniel Sahuleka, een van mijn favoriete zangers. Voor deze donderdagavond kreeg Erwin Java als opdracht om een (begeleidings)band te vormen om samen met zangeres Di Reed (Texas) een avondvullend programma te verzorgen.

In een volle Westergasfabriek kwam hij op de proppen met een gelegenheidsband die, als ze als vaste formatie door zou kunnen gaan, ongetwijfeld volle zalen gaat trekken. Dit gezelschap bestond naast Erwin Java uit

Arjan van der Linde op basgitaar en achtergrondzang,
Christof Bauwens op gitaar en achtergrondzang,
Tollak Ollestad op keyboards, harmonica en achtergrondzang en
Marcel Wolthof op drums.

Stuk voor stuk, volgens Erwin, bekende gasten uit het Groninger circuit.
Arjan van der Linde heeft vijf albums achter zijn naam staan en is een beest op de bas. Christof Bauwens heeft als gastmuzikant op diverse albums gespeeld o.a. bij VanderLinde (met Arjan als voorman), Ralph de Jongh & Crazy Hearts, Erwin de Vries en Bert Hadders en de Nozems. Tollak Ollestad, geboren in Alaska, woont nu in Groningen en heeft ooit samengespeeld met Don Henley, Seal, Andrea Bocelli, David Foster, Sheena Easton en Earth, Wind & Fire. Samen met Venice trad hij een keer in Groningen op waarna hij besloot er te blijven. Marcel Wolthof (met zijn opzwepend drumspel vol energieke rake klappen) speelde ooit in diverse bands zoals Ralph de Jongh & Crazy Hearts en nu Bert Hadders en de Nozems.

Di Reed is onder andere bekend als achtergrondzangeres van niemand minder dan Rod Stewart. Op dit moment pakt zij haar solocarrière op. Je kunt haar gerust Tina Turner 2.0 noemen, qua stem en performance, zonder dat ze Tina Turner probeert te imiteren. Ze zong uitsluitend covers bij wijze van hommage aan de muziek die haar inspireerde, maar zette daarbij duidelijk haar eigen stempel op de uitvoering.

De band speelde een nagenoeg perfect concert. Iedereen kreeg de kans om zijn kwaliteiten te tonen. We hoorden niet alleen een stuk of vier bluesnummers als bijvoorbeeld Red House (Jimi Hendrix) en Down Home Blues (ZZ Hill), maar ook kwamen soul en rock&roll rijkelijk aan bod: Can’t Get Enough (Bad Company), I Hear You Knockin’ (Dave Edmunds), Come Together (The Beatles), Proud Mary (John Fogerty), I Can’t Make You Love Me (Mike Reid, maar bekend door Bonnie Raitt), Addicted To Love (Robert Palmer) enz.

Hoogtepunt van de avond was de toegift River of Tears, een van de mooiste nummers van Eric Clapton, waarin de bluesgitaar zoveel emotie opriep dat het voelde alsof er vijf minuten lang een emotionele waterval over je heen werd gestort. Goed gitaarspelen is niet per se een kwestie van de meeste aanslagen per minuut kunnen produceren. Ook het leggen van emotie in je spel is een kwaliteit die niet iedereen is gegeven. Dat Erwin Java dat laatste als de beste kan heeft hij deze avond aangetoond.

Dit bijzonder goed geslaagde experiment vol muzikale passie en dynamiek liet het publiek ademloos achter. Ik hoop echt dat deze formatie straks in Rotterdam te zien zal zijn tijdens het North Sea Jazz festival.