Danny Bryant - Blood Money


[Jazzhaus Records]

Tussen het luisteren naar de vele indie-, folk- en americana-albums door krijg je wel eens trek in het jankende geluid van een bluesgitaar, met noten die alle kanten op gaan en via de platenkasten weer terugkaatsen. Lange soli waarbij je met de ogen dicht de zielepijn meebeleeft tot de klanken wegsterven en er een nieuw nummer begint, met iets andere accenten maar hetzelfde gelukzalig gitaargeluid. Wie dat wil komt goed aan zijn trekken bij Blood Money, het nieuwe album van Danny Bryant.

Danny Bryant (1980) is een Engelse bluesgitarist met een bluesrockgeluid dat vergelijkbaar is met dat van Joe Bonamassa. Beiden kennen bovendien een hoge productie van albums. Voor Danny Bryant is Blood Money alweer zijn negende studioalbum en het elfde in totaal.

Het album begint overtuigend met het titelnummer Blood Money, niet toevallig een nummer waarop Walter Trout zich aandient. Het zou interessant zijn als beide kanjers een volledig album samen maken denk je dan. Maar dat kun je ook denken bij de afsluiter Sara Jayne waarop Bennie Marsden meespeelt. En klinkt er nu werkelijk hier en daar een Bird of Paradise-citaatje?

Het album is in augustus 2015 opgenomen met Alex Phillips op bas en Dave Reaburn achter het drumstel. De productie lag in de vertrouwde handen van Richard Hammerton, die een geweldige studiosound weet te bereiken en op toetsen een muzikale bijdrage levert. De muziek klinkt vol, vet en vuig en op elk nummer kun je heerlijk verpozing zoeken bij een vakkundige gitaarsolo.

Een sterk rockbluesalbum is Blood Money geworden met tien liedjes van eigen hand en met het zwaartepunt bij de eerste drie nummers. Het bleek een te lastige opgave om dat hoge niveau vast te houden, maar naar het einde toe is die klasse weer duidelijk aanwezig. Op Just Won’t Burn is het gevoel en die jankende gitaar helemaal terug en Sara Jayne is de weemoedige afsluiter die het album verdient.