The Pines - Above the Prairie


[Red House Records]

Het heeft even geduurd voordat het nieuwe album van The Pines zijn schoonheid prijs gaf. Maar nu het er dan toch van is gekomen is mijn bewondering diep. Op het eerste gehoor leek Above The Prairie namelijk een gezapig voortkabbelend album te zijn, dat niet bijzonder boeide maar ook niet echt in de weg zat. Dit zijn geen bewoordingen waarmee je een kunstwerk de hemel in prijst. Maar als je in plaats van voortkabbelen het woord meanderen gaat gebruiken til je de muziek naar een hoger plan. Het zit ‘m in het samenspel van de gitaren die monotoon lijken te klinken maar die bij nader inzien onvermoeibaar dwarrelen en hypnotiseren. Gelijk een roedel wolven in snelle vaart over de prairie, waarbij nu eens het ene dier en dan weer het andere voorop draaft en soms een paar tegelijk de koppositie innemen. Snelheid en speelsheid, dat zijn uiteindelijk de kernbegrippen van de muziek van The Pines.

Eigenlijk is dit niet verrassend. Want het vorige album Pasture: Folk Songs (2015) gaf al aan dat de heren uit Minnesota (maar afkomstig uit Iowa) breed uitwaaierende gitaarliedjes met een folky accent konden componeren. Dat Pasture: Folk Songs was dan nog een mini-album, een tussendoortje met liedjes van anderen. Above the Prairie is een volwaardig album met tien composities van eigen hand.

Iowa en Minnesota zijn twee relatief vlakke staten die beheerst worden door de prairie, die onmetelijke, onbegrensde grasvlakte. Het is een gebied dat oorspronkelijk beheerst werd door de Indianen, die nu nog enigszins zichzelf kunnen zijn in Indianenreservaten. Deze twee elementen, de prairie en de Indianen, vormen de inspiratiebron voor The Pines.

Benson Ramsey en David Huckfelt, de frontmannen, bezingen met hun aparte stemmen de elementen van hun geboortegrond terwijl ze met hun gitaren betoverende klanken verweven. De rol van Alex Ramsey is hierbij niet te onderschatten, want met zijn toetsenwerk brengt hij een sfeerbepalende laag aan. Lost Nation, de derde track en een instrumentaal nummer, illustreert dit heel mooi. Het is enigszins weemoedig van klank, maar toch kun je hierin ook een aankondiging van de lente horen.

Time Dreams, het laatste nummer, wordt gezongen of beter gezegd voorgedragen door dichter, zanger en activist John Trudell, die zich in de zeventiger jaren was in gaan zetten voor de zaak van de Indianen. Hij overleed op 8 december van het vorige jaar.

Above the Prairie is een van de monumenten van het muziekjaar 2016.