Midsummer Backstage Festival, Tilburg 18 juni 2016

We kwamen het terrein op en meteen viel de gemoedelijke sfeer op. Dit was onze eerste impressie van het eerste Midsummer Backstage Festival dat door ContourdeTwern werd georganiseerd onder leiding van John Maes op zaterdag 18 juni in het Reeshof Business Centrum te Tilburg. Dit festival werd met opzet kleinschalig gehouden, geen megasterren in de line-ups maar wel bands die al vaker bij Heyhoef Backstage optraden. Voor de organisatoren was dit festival een soort experiment om te kijken of Tilburg er klaar voor is te dienen als verlengde van deze Heyhoef Backstage concerten.

De aankleding past precies bij wat je van een kleine festival kunt verwachten. Er is wel aan alles gedacht, er zijn zelf stoelen beschikbaar als je behoefte hebt om te gaan zitten. Misschien kwam het door de line-up, maar je merkte dat er weinig mensen onder de 30 waren. Helaas werd het festival ook nog getroffen door slecht weer. De bezoekers die op het allerlaatste moment nog kaarten willen kopen bleven hierdoor thuis. Het was echter leuk om te zien - ondanks het weer - hoeveel plezier de mensen aan de muziek beleefden. Honderden natte koppies bleven heen en weer gaan en het feest was dan weliswaar verstoord, maar niet verpest! Classic Rock, Blues en Soul beloofde het affiche en dat werd waargemaakt.


Foto's: Arthur Winailan en Jan Willem Hartmann

Terwijl het publiek nog mondjesmaat binnendruppelt had de band Mighty Ya Ya de ondankbare taak het festival te openen. De band bestond uit: Louis van Empel (Little Louis), zang en gitaar, Aart van der Wulp, harmonica, Harmen de Bresser, bas en zang, en Gabriël Peeters, drums, en speelde niet onverdienstelijk. Met een portie stevige rock slaagden ze erin het publiek een beetje op te warmen. Ze speelden vooral nummers van hun in januari uitgebrachte nieuwe album Magnum Sonus.

Na een optreden volgt meestal een enorm ‘gedoe’ op het podium om het klaar te maken voor het volgende optreden - veel bands nemen eigen instrumenten en geluidsapparatuur mee. Hier werd dat door de organisatie handig opgelost door de ‘pauze’ op te laten opvullen door een eenmansact.

Hierna moest Superfloor aan de bak die met een stevige partij soulvolle bluesrock de regen moest doen vergeten. De naam van deze band komt voort uit de naam van de charmante zangeres en frontvrouw van deze formatie Floor Kraayvanger. Floor is één van de beste rockvocalisten van Nederland. Momenteel is ze veel te zien met de theatershow The Etta James Experience (een tribute aan Etta James). Rond de band zelf was het na het in 2011 uitgebrachte Live It Up nogal stil. Waarom eigenlijk?
Voor deze avond zijn ze weer bij elkaar gekomen, gelukkig maar. Zo waren we dus getuigen van de primeur en wederopstanding van deze band. Eigen nummers zoals Lonely werden moeiteloos afgewisseld met covers zoals bijvoorbeeld: Karma Baby, Get It On en Nutbush City Limits. Het was een genot om de behoorlijk energieke Floortje op het podium te zien zingen en dansen begeleid door Jefferson Migchelsen op gitaar, Thomas Calls op drums en achtergrondzang en Rob van den Broek op bas en achtergrondzang, die moeiteloos opzwepende bluesshuffles neerzetten. Ik hoop dat ze met deze formatie vaker op tournee gaan.



De volgende band die aan de beurt was is Mojo Man, een negenkoppige formatie. Ik zag deze band al eerder toen zijn tijdens Life I Live (Koningsnacht 2016) in Parkroad Café optraden. Deze band is opgericht door tenorsaxofonist Reinier Zervaas en zanger/gitarist Marcel Duprix versterkt met op drums Rick van der Vlist, op bas John Aponno en op gitaar Theo van Niel jr. Maar al snel ontstond het idee om een blazerssectie toe te voegen hetgeen een goede zet blijkt. Deze blazerssectie bestaat uit: Robert Bogaart op trompet, Marco Muusz op trompet, Robert van der Laarse op tenor sax en Henk Brüggemann op bariton sax.
Tussen de vele bluesrock bands die een blazerssectie in hun formatie hebben zorgt Mojo Man voor een unieke en herkenbare sound. Hun gedreven manier van optreden boeit het publiek dat zich steeds weer mee op sleeptouw laat nemen. Van hun debuutalbum Balls & Horns lieten ze een aantal nummers horen, dat ondanks al dat kopergeweld, we toch echt een blues-rockband aan het werk zagen.
Ondanks het feit dat deze band pas 2 jaar bestaat bewees Mojo Man dat zij op zowel kleine als grote evenementen thuis hoort.

Om precies 18:45 uur trad één van grootste publiektrekkers van dit festival op. My Brainbox met Jan Akkerman, in 1973 uitgeroepen tot de beste gitarist van de wereld. Als vervanger van zanger Kaz Lux is Bert Heerink (ex-Vandenberg) aangetrokken. Dit blijkt een schot in de roos. Al jaren speelt Jan Akkerman met een min of meer vaste formatie bestaande uit Coen Molenaar op toetsen, Marlijn van den Berg op drums en David de Merez Oijens op bas. Verschuild onder de paraplu kregen we onder andere Scarborough Fair, Dark Rose, Summertime en Sea of Delight te horen.
Jan Akkerman is nog steeds de gitaarvirtuoos die hij altijd al is geweest. Deze man laat je haren met zijn gitaarspel recht overeind staan. De ouwe rot heeft er nog steeds zin in en straalt dat ook uit. Jan heeft niets van zijn glans verloren. Jan en zijn gitaar zijn één. En dat was zaterdag ook te horen.

Daarna was het de beurt aan de andere Nederlandse topact op die avond King Of The World “royal edition”. Een vierkoppige formatie bestaande uit Ruud Weber op bas en zang, Govert van der Kolm op percussie & acrobatics, Erwin Java op gitaar en Fokke de Jong op drums aangevuld met BP Horns bestaande uit Ramses Helmus op trompet, Peter Lieberom op saxofoon en Bert Pfeifer op trombone.
KOTW brengt over enkele maanden - om precies te zijn op 2 oktober - hun derde studioalbum uit met als titel Voodoo. Op dit album spelen de BP Horns ook mee. Zaterdag werd het publiek warm gemaakt met Murder In The First Degree, Hurt So Bad en She’s Alright van dit nieuwe album.. Met het meespelen van de blazerssectie krijgen de nummers een extra dimensie. We weten al lang dat Ruud, Erwin, Fokke en Govert vier topmuzikanten zijn en dat Ruud over een heel warme en goede stem beschikt.
De kracht van deze band wordt gevormd door Ruud en Fokke die een fabuleuze ritmesectie vormen aangevuld met Govert ‘toetsenvirtuoos’ van der Kolm en Erwin Java.
In It Hurt So Bad komt het grootste geweld toch weer van het indrukwekkende toetsenspel van Govert en van Erwin met zijn prachtige soms gevoelige, soms heel intense, soms heel felle jankende solo’s. Maar steeds perfect. De toevoeging van de blazerssectie zorgde ervoor dat dit nummer meer body en power kreeg. Heel dansbaar is het vrolijk klinkende Messing With My Mind. Fokke drumt zoals altijd weer prima, zonder veel “poespas”, maar o zo lekker. Hoogtepunt van deze avond was het meespelen van Jan Akkerman als ‘special guest’ in Do It en in Baby That’s The Way I Fell. In deze twee nummers kreeg Jan volop de kans om te excelleren. Het is heel bijzonder om mee te mogen maken, hoe twee van Nederlands beste gitaristen hun kunstjes op gitaar aan het publiek laten zien. Blues is langzamerhand weer Nederland aan het veroveren mede dankzij King Of The World.

De slotact wat het hoogtepunt van de avond moet zijn is het optreden van Letz Zep dat bekend staat als één van de beste Zeppelin coverbands ter wereld. Een band waarbij je als je de ogen dicht doet denkt dat Led Zeppelin echt op het podium staat te spelen. Alles spelen ze bijna perfect na. Of het publiek hierop zit te wachten in de regen dat weet niemand. Het feit is dat het terrein al snel toeschouwers verliest. Al hoewel de zanger Billy Kulke zijn stinkende best doet Robert Plant te imiteren liepen steeds meer mensen weg. Andy Gray is een prima gitarist die samen met Simon Jeffrey op drums en Shaun Herd op bas op gezette momenten de show steelt. Bijna alle Led Zeppelin hits passeren de revue waarbij de toeschouwers met moeite de regen steeds weer trotseerde.

Al met al ondanks de regen is het toch een geslaagde festival dat de kans verdient om te groeien.