Warren Haynes in TivoliVredenburg, 17 juli 2016


Foto's: Arthur Winailan

Warren Haynes begon zijn concert in Cloud Nine met Is It Me or You, de prachtige albumopener van Ashes & Dust (2015), zijn meest recente album. Dat album behoorde voor ons tot de stapel over-het-hoofd-geziene albums, want anders zou het beslist in onze eindejaarslijst prijken. Goed, dit jaar is het album alsnog opgepikt en daarbij viel mij - naast het rockende gitaarwerk van Warren Haynes - de fiddle van Tim Carbone op. Het gaf de Amerikaanse southern rock een speels tintje mee. Tim Carbone maakt deel uit van Railroad Earth, de band die Warren Haynes op het album begeleid. Het is heel bijzonder en verrassend dat een goede gitarist als Warren Haynes is zich laat vergezellen door een banjo-, viool- en mandolinespeler. Hij is immers mans genoeg om de muziek in zijn eentje te dragen. Maar de uitbreiding met deze instrumenten maakt zijn muziek wel veel rijker. In Cloud Nine werd Haynes deze avond begeleid door ChessBoxer, uitgebreid met Sterling Masat en Jeff Sipe.

Warren Haynes (1960) is een Amerikaanse rock- en bluesgitarist die in diverse bands speelt en daarnaast regelmatig door anderen wordt uitgenodigd om mee te spelen. Hij is misschien het meest bekend door zijn werk bij The Allman Brothers Band, waar hij in 1989 bij is komen spelen. Zijn gitaarspel heeft gelijkenis met dat van Dickey Betts, ze hebben dan ook zo’n tien jaar met elkaar gespeeld. Haynes is een musicians musician dus, wars van egotripperij en met het besef dat hij zich niet meer hoeft te bewijzen. Dat is wel zo makkelijk, hij kan zich dan gewoon concentreren op de muziek. Het commentaar tussen de nummers door beperkte hij dan ook tot het maximale "Thank You Very Much" en het minimale "Hello". Meer woorden had hij niet nodig, het draait allemaal om de muziek.

Die muziek bestaat grofweg uit een mix van Little Feat en The Allman Brothers Band, muziek dus met dat typische rock- & bluesgeluid met een uitgekiende ritmesectie dat alleen maar Amerikanen kunnen maken. Wat mij betreft had de lange avond alleen maar uit dergelijke muziek mogen bestaan. Ware het niet dat Warren Haynes ook een andere groep in portefeuille heeft. Met Gov’t Mule maakt hij meer geïmproviseerde jazzy muziek, met lange uitgesponnen nummers waarin de muzikanten uitgebreid kunnen soleren. Dat waren nou net de nummers die mij minder boeiden. Maar het overgrote deel zat prima in mekaar, met aandacht voor uitstekend uitgevoerde covers zoals Skin It Back (Little Feat), Ohio (CSN&Y) en All Along the Watchtower (Bob Dylan). Vooral de uitvoering van Ohio was indrukwekkend met daarin verwoven het klassieke Mars, the Bringer of War van Gustav Holst, met indrukwekkend gebeuk op de trommels door Jeff Sipe.

Tegen het eind kreeg Jeff Sipe, die de hele set toch al geweldig bezig was, het alleenrecht op het podium waar hij ten overvloede zijn kunsten mocht demonstreren. In de toegift werd Jessica gespeeld, waarop achtereenvolgens de banjo en de fiddle de solopartij speelden, waarna Warren Haynes als de man in charge het overnam.

Daarmee sloot hij een lange avond met ruim twee uur muziek gesteund door uitstekende muzikanten af. Jammer dat het geluid niet optimaal was, zo zijn we het niet gewend in TivoliVredenburg. De muzikanten van het podium zag je wel spelen, maar hoorde je niet altijd; banjo en mandoline verdronken in het geluid. Warren Haynes was ook niet altijd goed te verstaan, maar dat is mogelijk de man eigen. Maar het publiek zal aan deze avond toch vooral terugdenken als aan een heerlijke muziekavond.

De band:
Warren Haynes: gitaar
Royal Masat: bas
Matt Menefee: banjo
Ross Holmes: fiddle
Sterling Masat: diverse snaarinstrumenten
Jeff Sipe: drums