TakeRoot 2016, de doorbraak van Barna Howard


Foto's: Arthur Winailan

Een keer eerder bezocht ik TakeRoot. Dat was in 1999, de tweede editie, in Assen. De reden was toen de komst van Lee Clayton. Maar de grote verrassing was de toen nog onbekende Beth Hart, die moedig aan het terugkrabbelen was uit een poel van ellende na een immens groot alcohol- en drugsprobleem.
Deze (19e) editie van het TakeRoot Festival kent ook verrassingen. Maar voor wie de grote doorbraak is weggelegd, kun je alleen achteraf zeggen. Gezien zijn jeugd en kwaliteiten zou die eer wel eens voor Barna Howard kunnen zijn weggelegd. Het is natuurlijk altijd leuk om dan te kunnen zeggen dat je daarbij aanwezig was.

Drew Holcomb: de filosofische troubadour

Het festival begon voor ons met een optreden van Drew Holcomb. Op voorhand dacht ik op baisis van mijn huiswerk dat dit het meeste poppy optreden zou worden, maar die prijs ging later op de dag naar Robert Ellis. Drew Holcombs liedjes hebben een filosofisch karakter: hij aanschouwt de wereld en laat er zijn gedachten over gaan. Die verwerkt hij in zijn melodieuze liedjes die hij zingt met grote vocale uithalen. Hij staat kritisch in de maatschappij. Toen hij aankondigde dat hij een lied had geschreven over Donald Trump wisten we wel aan welke kant hij zou staan.

Gesloten deuren in de Oosterpoort

Holcomb trad om vier uur op in de Binnenzaal en meteen al werd een probleem manifest. De zaal was al vol toen wij er - op tijd - aan kwamen. Er was geen doorkomen aan. We mochten er pas in zodra anderen de zaal verlieten. Was het festival begonnen met tegelijk een optreden in de grote zaal dan had het publiek zich veel meer kunnen spreiden. Ook bij het wisselen tussen de acts kon je stuiten op dichte deuren. Je moest dus ruim voor aanvang aanwezig zijn wilde je een plaats bemachtigen.

De diepwarme stem van Karl Blau

Na het optreden van Holcomb daalden wij af naar de Basement, waar achteraf de beste acts te zien waren. Ik zag op het podium een man met grijs lang haar en een cowboyhoed met een veertje erop liedjes zingen met af en toe een snik in zijn stem. Normaal gesproken draai ik mij om en ik ga op zoek naar stoere muziek. Vooroordelen houden de mens in hun eigen klem vast bleek maar weer. Karl Blau was groots!. Hij hield mij met zijn prachtige stem en uitstekende muziek in zijn greep. Zijn naturel overtuigde en zijn optreden werd zo een aangename verrassing. Veel covers kwamen voorbij (o.a. No Regrets en To Love Somebody - die een verrassende uitvoering kregen waarbij de popachtige koortjes van de bandleden voor een vrolijke noot zorgden. Om mij heen zag ik gelukzalige gezichten.

Carter Sampson overtuigt in de Foyer

Voor het optreden van Sam Beam & Jesca Hoop stonden we jammer genoeg dan weer voor een gesloten deur. Jammer. Nu namen we noodgedwongen een broodje hamburger met op de achtergrond de zang van Carter Sampson. Dat klonk goed zoals we verwachtten, we kenden haar al. Ook zouden we haar later op de avond nog een keer zien. Een festival als TakeRoot is vooral een kans om onbekende artiesten te ontdekken.

Barna Howard verovert harten

Barna Howard maakte zijn debuut op Nederlandse bodem. Ook hij speelde - solo - in de Basement, die onderaardse plek die een goudmijn bleek te zijn. Man met gitaar, goede stem, goede songs die variëren van Bob Dylan tot Gordon Lightfoot, met een heel goede gitaartechniek, alsof je twee gitaristen bezig hoort. Hij stond er vol zelfvertrouwen zijn verhalende liedjes te spelen, in het zweet, het was er warm. Een jonge vrouw reikte hem een zakdoek aan. ‘There is still hope’ zei hij: dat was ook de gedachte van Drew Holcomb met zijn liedje over Trump. Een warme indruk maakte zijn liedje over zijn drie kinderen, waarover hij heel beeldend zong. Hij heeft geen kinderen, het bleek zich in een droom af te spelen. Toen hij eruit ontwaakte voelde hij dat hij ze nu al miste. Ja, Barna Howard stal deze avond menig hart. Hij kormt terug, beloofde hij, met band.

De dynamiek en het dynamiet van Matthew Logan Vasquez

Matthew Logan Vasquez gaf een optreden weer dat absoluut het tegenovergestelde was van alles wat zich eerder afspeelde. Eigenlijk kun je het festival een beetje typeren als een gebeurtenis met brave muziek voor keurige mensen. Vasquez echter bleek zo gek als een deur te zijn en zijn muziek een magazijn vol dynamiet. Snoeihard stonden de instrumenten afgesteld, hij had een drummer en bassist meegenomen, ook al had zijn muziek dat niet nodig.

Maar ja, al die energie in dat hoofd en dat lichaam, dat moet toch ergens een uitweg vinden, anders zou hij waarschijnlijk waanzinnig worden. Nu werden wij het. Zijn dynamiek en speelplezier was een lust om te zien en te horen. Zijn geroep om more smoke, de running gag, werd hilarisch. Vasquez speelde een energieke set die menig festivalganger zich lang zal heugen.

Robert Ellis en de vermoeidheid

Robert Ellis kwam rechtstreeks uit de Verenigde Staten, had nog niet geslapen en was al moe voor hij aan zijn set begon. Een fles whisky hield hem en zijn band op de been waardoor de meligheid zijn kans kreeg. Ellis memoreerde de grove oprechtheid van de Nederlandse fans die hem eerder gerust vertelden dat zijn vorig optreden beter was. Ongehoord is dat in de VS, daar smeert men stroop om de monden. Het is van een lompe eerlijkheid die hard aankomt, maar die hij ook kan waarderen. Zijn muziek, met soms dwarse melodielijnen en gekunstelde composities, bleek deze avond het meest popachtig te zijn. Ellis en zijn band verzorgden een optreden waarover ik om mij heen veel lovende reacties hoorde. Zelf was ik nog aan het bijkomen van Matthew Logan Vasquez.

Oklahoma Roots Revue, bont gezelschap uit eh... Oklahoma

De Oklahoma Roots Revue is een gelegenheidsgezelschap. De basis wordt gevormd door de leden van Pilgrim met Beau Roberson als frontman, aangevuld met Paul Benjaman en Jesse Aycock en heel eventjes bijgestaan door Carter Sampson. Dat laatste was nauwelijks te horen, want telkens als Jesse Aycock zong verdween de achtergrondzang in het zwarte gat. Over Pilgrim hebben we al eerder geschreven. Zowel deze band als Paul Benjaman en Carter Sampson zijn door de samenwerking tussen Horton Records (Oklahoma) en Continental Record Services onder de Nederlandse aandacht kunnen komen. Het heeft prachtige albums voor ons ontsloten. Ze speelden een degelijke set met mooie zang van Beau Roberson en een strakke ritmesecties waarbij de bastonen klonken als opborrelend gas uit het moeras. Dit najaar zijn ze door Nederland aan het toeren.

Conclusie: een vette plus

Take Root 2016 is een geslaagd festival geworden met een gevarieerde line-up en een aandachtig luisterend publiek. De artiesten waren soms oprecht verbaasd dat het publiek zo stil was en aandachtig luisterde. ‘You are all music lovers of course’ zei, dacht ik, Karl Blau.
De Oosterpoort is een geschikte locatie voor een dergelijk muziekfestival. De catering is prima met veel keuze en alom aanwezig zijn de bars waardoor de wachtrijen niet dramatisch lang zijn. Alleen jammer van die volle Binnenzaal aan het begin van het festival. De line-up is uitgebreid genoeg om je keuze te kunnen bepalen. Als je je tijd volop wilt benutten kun je dus - net als wij deden - zo’n zeven optredens meemaken incl. het nuttigen van een warme hap, want ook in de foyer wordt er opgetreden.

We kunnen nu zeggen: TakeRoot 2016, we zijn er geweest!