Eric Steckel live op het muziekpodium Heyhoef-Backstage,Tilburg 17 september 2016


Foto’s: Arthur Winailan & Jan Willem Hartmann

Het muziekpodium Heyhoef-Backstage in Tilburg (Reeshof), geörganiseerd door John Maes, bestaat pas sinds 2014 en is in een korte tijd uitgegroeid tot een begrip in de muziekwereld. Menig gerenommeerd artiest uit binnen- en buitenland stond hier op het podium en zorgde voor veel luister- en dansplezier.
De sfeer binnen is er heel ontspannen; een café met een podium dat voorzien is van een goede geluidsinstallatie zorgt ervoor dat iedereen van goede livemuziek kan genieten.

Het ging er afgelopen zaterdag weer eens ruig aan toe op dit muziekpodium. Heyhoef-Backstage opent zijn agenda met een optreden van niemand anders dan Eric Steckel (1990) een blues"veteraan" die toen hij elf was al een live album op zijn naam heeft staan: A Few Degrees Warmer". Op zijn twaalfde werd hij op het podium geroepen door niemand minder dan John Mayall & the Bluesbreakers om een nummer te spelen. Ondertussen heeft Eric al 10 albums waarvan 2 live en 2 EP’s op zijn naam staan.

Als opwarmer trad Blue Sox op, een streekeigen blues band. Deze viermansformatie bestaat uit Cor Paridaans op gitaar & zang, Ruurd van der Vegt op mondharmonica & zang, Peter Zerner op bas en Johan van Dale op drums. Ze brengen een half uurtje muziek met een mengeling van eigen nummers en geïnterpreteerde covers. Hoewel de nummers toch wel stevig en goed klinken komt het geheel niet echt overtuigend over.

Eric Steckel toerde al vanaf 2005 door Nederland. Hij was nog maar net 15, toen hij voor het eerst op het podium van de Bluesclub XXL in Wageningen stond. Ik zag hem voor het eerst in juni 2007 op het Stadshuisplein tijdens het Zoetermeer Blues Festival en was best wel onder de indruk. Drie jaar later zag ik hem weer op hetzelfde plein tijdens de editie van 2010.

Het openingsnummer van Eric, Just Walk Away, begon stevig met een snerpend gitaargeluid dat door merg en been ging gevolgd door een paar krachtige drumslagen van Maikel Roethof die de decibels behoorlijk omhoog stuwden. Voor zijn tournee door Nederland die hier bij Heyhoef-Backstage in Tilburg begint wordt hij begeleid door Maikel Roethof op drums en Jos Kamps op basgitaar, die samen voor een echte powerritmesectie zorgden.

Zijn tweede nummer Juke Joint komt van zijn laatste album Black Gold, deels opgenomen in Amsterdam, dat hij samen produceerde met Maikel Roethof.

Het ging er behoorlijk stevig aan toe die avond. Iedereen die ernaar toe ging, kwam voor de bluesrock en die kregen ze ook. Het eerste rustmoment kwam pas bij het nummer She’s 19 years old (Muddy Waters) dat maar liefst 15 minuten duurde. Met een prachtrol voor Pascal Lanslots (organist van Phil Bee’s Freedom) op de groove en het zuigende geluid van een Hammond B3 orgel waarmee hij samen met Eric in een soort duel verwikkeld raakte en met blijvend gemak de moeilijkste akkoorden en noten bleef spelen.

Een rustig Santana-achtig instrumentaal stukje volgde hierna, qua ritme althans. Want de intensiteit en de gedrevenheid waarmee de vier heren hun instrument bespeelden was niet misselijk. Als toegift van dit nummer werden we getrakteerd op een drumsolo van Maikel Roethof, een technische drummer met veel power in zijn spel. Zonder veel aankondiging werd Mississippi River gespeeld en daarna My Darkest Hour.

De gitaar van Eric deed in dit nummer alles wat je maar van een gitaar kan verlangen. Ze huilde, ze gilde en Eric speelde vingervlug zonder echt te ‘freaken”. Ik ben heel erg benieuwd wat het resultaat zou zijn als er in het arrangement ook het typisch geluid van de Hammond B3 was verwerkt. Day Drinkin, afkomstig uit zijn voorlaatste album Dismantle the Sun was het volgende nummer dat hij speelde. Dat hij niet alleen harde, meeslepende klanken kan produceren bewijst Eric tijdens het nummer We’re Still Friends (Donny Hathaway). In dit slowblues nummer toverde Eric de fijnste gitaarsolo's uit zijn Tom Anderson gitaar. Net op het moment dat je als toeschouwer denkt dat het nummer zijn climax bereikt schakelt het trio naadloos over naar Where’s my Mule (Gov’t Mule) met een lang uitgesponnen intro, waarbij Maikel op zijn drumstel en Jos op zijn Fender Jazz Bass, waarop hij heel gedreven stevige en knappe baslijnen plukte, de kans kregen om te excelleren voordat de meester zelf met het vocale gedeelte begon. Hierna werd Pascal weer op het podium teruggeroepen om met zijn orgel het nummer Empty Promises mee te spelen. Kippenvel krijg je hiervan, zo goed werd dit lied gebracht. Dan weer innig en rustig om even daarna weer die heel felle typische bluesrock te produceren waarbij Pascal Lanslots met zijn Hammond orgel de aandacht op zich weet te vestigen.

Helaas, aan al het goede komt een eind, zo ook aan dit concert. Gelukkig was Eric nog bereid een toegift te geven. Dit werd een vuurspuwende versie van ZZ Top's La Grange waarbij de andere bandleden nog eens de kans kreeg om te excelleren zonder dat ook iemand de hoofdrol eiste. Nou ja, uiteindelijk was de hoofdrol in dit geheel toch voor Eric Steckel zelf, die zijn naam als gitaarvirtuoos waarmaakte. Geholpen door Maikel die de hele avond uitstekend drumde, Jos die zich onopvallend gedroeg maar duidelijk aanwezig was met zijn basrifjes en Pascal die als gastmuzikant duidelijk alle nummers waarop hij meespeelde naar een andere dimensie tilde.

Dat het een zeer geslaagd concert werd was niet uitsluitend de verdienste van Eric Steckel maar ook van de andere drie andere topmuzikanten van eigen bodem!