King of the World live in de North Sea Jazz Club, Amsterdam 2 oktober 2016


Foto's en film: Arthur Winailan

Op de eerste zondagavond van oktober presenteerde King of the World in Amsterdam het nieuwe album Cincinnati. Eindelijk, want de eerste recensies kwamen al los en de fans van het eerste uur waren nieuwsgierig geworden. Bovendien werd bekend dat naast B/P Horns ook Tineke Schoemaker (Barrelhouse) als gaste aanwezig zou zijn. Een rit naar Amsterdam was dus meer dan gerechtvaardigd.

Maar er was een dompertje. Het optreden vond plaats in de North Sea Jazz Club en dat bleek voor een releaseconcert toch een ongelukkige keuze te zijn. De ruimte voor het podium werd er bezet door tafels met dinerende mensen; de mogelijkheid bestond namelijk om vooraf een driegangenmenu te reserveren en daar werd flink gebruik van gemaakt. De fans die alleen voor de muziek kwamen, konden daardoor hun helden slechts van grote afstand bekijken. Nu is de zaal niet zo groot dat er een verrekijker nodig was, maar bij een bluesconcert heb je toch een andere verwachting. Dan moet je dicht bij het podium kunnen staan op een vloer die plakt van gemorst bier. Die grote afstand voor de diehard fans en de aanblik van een nachtclub deden afbreuk aan de beleving van een bluesoptreden.

Een voordeel van de North Sea Jazz Club was, eerlijk is eerlijk, het uitstekende geluid. Of dat aan de akoestiek lag of aan de geluidsmensen of beide, de sound was een band als King of the World passend. De basloopjes van Ruud Weber waren duidelijk te volgen en over de hoorbaarheid van Fokke de Jong hoef je je nooit zorgen te maken.


Hierover heen klonken Erwin Java (gitaar) en Govert van der Kolm (orgel) goed en helder.

De band speelt goed, ze kan immers niet anders. Bijna alle nummers van het uitstekend ontvangen album Cincinnati komen voorbij, waarbij ze vakkundig worden bijgestaan door de drie blazers van B/P Horns. Favorieten als Voodoo en Life in the Fast Lane komen lekker over en een nummer als Howling Dog komt zelfs beter uit de verf dan op het album. Hierop bespeelt Erwin Java zijn gitaar anders dan wij van hem gewend zijn, hij laat hem raspen en huilen, terwijl Govert van der Kolm het orgel doet kreunen en steunen.

Tegen het einde van het concert kwam Tineke Schoemaker een kwartet liedjes meezingen. Dat unieke moment was dus ook een reden om naar Amsterdam te gaan. Want veel kansen krijg je niet om deze combinatie van beste bluesband en beste blueszangeres van Nederland te zien.

Ze zong natuurlijk haar deel van het duet op Hurt So Bad. Maar het gezelschap ging daarna nog even door met Going Down (Don Nix) en het bloedmooie Somebody Will Know Someday (Cuby + Blizzards) met een gevoelige trompetsolo. Ter afsluiting kwam het swingende Little By Little (geschreven door Mel London maar bekend geworden door Junior Wells en later o.a. B.B. King), waarbij iedereen de kans kreeg om voor de laatste keer te schitteren.