Mark Lotterman - Holland

Het album Holland begint met synthesizergeluiden die in de verste verte niet aan harmonische klanken doen denken. Dat het liedje zich toch nog positief ontwikkelt met een lekker pakkend melodietje is een eerste tegenstrijdigheid en tegelijk een klein wonder. De tuba pompt levendig alle leed weg, het lied heet dan ook Happy en het heeft een blazerssectie die aan de muziek van Randy Newman doet denken. Randy Newman, dat is toch die kampioen van de zwarte humor? Inderdaad; en net als bij Randy Newman kunnen we Mark Lotterman geen ironische en cynische trekjes ontzeggen. De titel van de eerste song dekt namelijk helemaal niet de lading. Happy? Ja, maar dan op de manier van die zure opa’s op het balkon bij de Muppets Show. Mark Lottermans muziek is schizofreen; de veelal sombere teksten worden gedragen door mooie muziek. Maar beide zijn van een hoog niveau.

Mark Lotterman is er de artiest niet naar concessies te doen om een geplaveide weg naar succes te kunnen bewandelen. Daarvoor is hij te oprecht. Hij zal dan ook altijd zichzelf blijven, een bewonderenswaardige eigenschap. Kijk naar hem en je ziet wat je krijgt, zonder opsmuk. Als het je niet bevalt dan loop je maar weg. Maar als je blijft krijg je persoonlijke liedjes te horen die oprecht zijn en die peuren in de basale gevoelens van de mens: liefde, geborgenheid, angst. Zijn hoofdpersonen verblijven soms aan de zelfkant van de samenleving waar ze worstelen met het leven. Marks teksten lijken autobiografisch. Hij heeft kennelijk zelf ook veel geworsteld en doet dat misschien nog steeds. Ook met zijn leven volgt hij niet de gemakkelijke weg.

Wat voor een persoon hij is begint enigszins duidelijk te worden bij het beluisteren van zijn albums. Het album Holland, zijn vijfde, is geen uitzondering met liedjes over verliefdheid, liefde, familieleven enz. Nieuw voor mij is het thema van de titelsong en albumafsluiter Holland. Dat betreft de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië en de repatriëring van de (Indische) Nederlanders die dat tot gevolg heeft. Maar vooral over de wonden die daardoor zijn aangebracht en in families etteren tot in volgende generaties. Zoals Mark zegt: "If there's one thing I have learned from this it's that pain can cut through time". Gelukkig is er ook hoop mee te pikken, zoals op Till The Very End, dat gaat over eeuwige trouw en wordt treffend geïllustreerd met een foto van Rince de Jong.

Wat het album bijzonder maakt is dat Mark het presenteert als een project. Bij elk liedje heeft hij aan diverse mensen (kunstenaars, filosofen, psychologen enz.) gevraagd om met hun vaardigheden het liedje op een andere manier te belichten. Die bijdragen kwamen op de website albumholland.com te staan. Met de regelmaat verscheen daar een nieuwe song op, met de verschillende bijdragen. Het werd zo een uitdijend proces. Nu is het album af, alle liedjes staan erop. Aan een tellertje kun je zien hoeveel bijdragen een liedje kent. Zo telt Happy 17 bijdragen en Till the Very End slechts 1. Dat is die intieme foto geschoten door Rince de Jong. Nieuwe bijdragen verschijnen er nog steeds.

Op de website kun je tevens alle liedjes beluisteren. Druk op [open] en je komt op de pagina met de bijdragen bij een liedje. Ook is de songtekst oproepbaar. Luister en kijk gerust rond in het kleine museum dat is ontstaan op basis van het album Holland. Heel bijzonder allemaal en bijzonder goed ook.