The Grand East - Movano Camerata


Goomah Music

Als er door de boxen een snerpende, scheurende en schurende mondharmonica à la Supertramps School (dat al een kloon is van Ennio Morricones Once Upon a Tiime in the West) klinkt en dat gepaard gaat met een onverklaarbaar geruststellend gevoel dat het allemaal wel goed komt met de rest van het debuutalbum Movano Camerato van The Grand East dan weet je dat je beet hebt. Dat gevoel blijkt helemaal te kloppen. Deze band komt uit Diepenheim en dat ligt in Overijssel, ver weg van the madding crowd en dat is maar goed ook, want dan laat je je niet zo snel gek maken door trendsettende malloten of almaar opkomende hypes. The Grand East maakt muziek, wars van modegrillen, dat stevig verankerd is in de Amerikaanse rock.

Diepenheim ligt mooi tussen vele kastelen en havezaten en er wonen burgers die allemaal zijn uitgerust met een of ander kunstzinnig gen. Deze kennis heb ik dus zojuist via internet vergaard, want wie weet nu eigenlijk Diepenheim te liggen? Achter Amersfoort dus, een flink eind richting Twente. Ik vind het een aanprijzing als je muziek maakt dat zwaar leunt op een hammond gepaard gaand aan een vet klinkende gitaar en dat je dan dus niet komt uit de Randstad. Geheit goed is het dan vaak, zoals groepen als DeWolff (Limburg) en The Blackwater Experience (ook al Limburg) met hun zware klankgordijnen muziek maken die je back to earth brengt. De sfeer van pils binnen handbereik en moddersporen op de laarzen, een Eddy Achterberg die zwoegend de pollen uit het veld loopt bij FC Twente. Dat werk dus.

Je zou bijna zeggen dat dit land zulke mensen nodig heeft. Mensen die hun handen uit de mouwen steken en ver weg staan van discussies over andere formuleringen voor allochtonen. Niets van dat geneuzel. We zitten hier nu eenmaal met zijn allen, ieder met zijn eigen kleur en zijn eigen kruidenmix, al dan niet behept met een of andere godsdienst. Wat doet het er eigenlijk toe? Het gaat om de muziek en die maken deze jongens en wij, met of zonder nikab, gebreide mutsen, omgekeerde honkbalpetjes, Jezuskruizen of gebedsmolentjes, luisteren ernaar en genieten ervan.

Evocatieve muziek. Luister naar Troubled Mind en je ziet meteen de negers (sic) op de katoenplantages, keihard werkend en tot op het bot uitgebuit worden. De muziek van The Grand East kan trouwens ook lief klinken, zoals op Walk Those Pretty Legs.

Die hoes, van Douwe Dijkstra, da’s ook helemaal ‘t einde. Kijk ook even naar de toerkalender, want daar zitten optredens samen met DeWolff tussen. Dat is dus twee halen en een betalen. We blijven Hollanders.